Annie

Violieren

Ik zie vertwijfeling in je ogen
Soms paniek of afwezigheid
Je zucht en kijkt me aan
Maar ik weet niet meer of je me ziet
Je hand is koud, maar wordt warm
als ik ze vasthoud
Je kust me nog wel
Maar er is geen passie meer bij
Geen houden van, maar
Gewoonte
De eenzaamheid van beiden
is niet te bevatten
Niet te beredeneren
Accepteren?
Misschien?
Berusten?
Misschien?
Verwijten
Neen, je kunt er niets aan doen
Blijf nog lang zoals nu
Ik blijf jou altijd kennen
Mijn GELUK

(Jef)

Vanaf geboorte tot overlijden leeft de wereld in ons hoofd.
Tussendoor leren we onze wereld met anderen te delen en zelf deelgenoot te worden van andermans wereld. Door communicatie verrijken we elkaar met inzichten en ervaringen. Totdat het moment komt, vroeger of later, dat we ons weer in onszelf terugtrekken.

Is dat natuurlijke proces iets dat je opgedrongen wordt?
Vecht je ertegen? Neem je zelf die verandering waar en begrijp je niet wat er met jou en je omgeving gebeurt, of waarom? Je omgeving ziet het wel.
Ik zag het bij mijn moeder gebeuren.
Erbij blijven, en ondanks de verandering toch de aansluiting blijven zoeken. Jezelf steeds aanpassen aan haar beleving en ondertussen ook langzaam loslaten. Het is alsof iemand eenzaam op reis gaat, naar een wereld die je niet kent.

Het gebeurt niet alleen als je ouder wordt.
Het kan op jonge leeftijd al gebeuren, als door aanleg of verslaving je hersens andere keuzes gaan maken en je wereld vervreemden van die van de mensen om je heen.
Ook dat zag ik gebeuren, onder andere bij mijn schizofrene stiefzoon. De behoeftes van familie en vrienden blijven hetzelfde, maar het veranderend contact dwingt tot loslaten en afstand nemen. Je blijft hopen, en elk positief signaal is, hoe kort ook, balsem voor gebroken harten. Maar voor de persoon in kwestie blijft het een reis met een onvoorspelbaar einddoel.

omarmen(Bovenstaand gedicht schreef Jef Smit voor zijn vrouw, Annie. “Viool” is  de naam van de gesloten afdeling in het zorgcentrum De Nieuwe Heikant te Tilburg. Jef en Annie zijn medebewoners van dat centrum, waar mijn vader woont en mijn moeder haar laatste jaren doorbracht.)

Voetbal, maar dan anders…

Brasil2014

We worden het hele jaar door met voetbal geconfronteerd, maar één keer in de vier jaar is er een speciaal moment waarin de sport meer aandacht krijgt als normaal: het wereldkampioenschap. Landelijke competities worden overschaduwd door dingen die niet met sportiviteit of de sport zelf te maken hebben, en de Europese competities zijn vaak wat beladen. Maar het wereldkampioenschap, daar leeft een hele natie naartoe. Dan vereenzelvigt een volk zich met haar team dat in een kolkende heksenketel probeert de nationale eer hoog te houden. Zelfs mensen die normaal gesproken niet in voetbal geïnteresseerd zijn, weten nu uitslagen en bijzonderheden. Toegegeven: het heeft wel wat, die smadelijke afgang van Spanje, dat “altijd” zo hautain neerkeek op de rest van de Europese voetbal prestaties. En dat nèt nadat de finale van de Champions League een Spaans onderonsje was. En de sympathieke Engelse wildebrassen hebben het ook niet droog gehouden, terwijl Italië en Portugal nog maar moeten zien of het hun lukt om de groepsfase te overleven! Maar de Duitsers waren ouderwets gedegen goed… En zo hebben we bij elke gebeurtenis wel een commentaar, al dan niet meelevend. Het WK kan de hemel of de hel betekenen!

Het is vreemd dat sport verbroedert, maar tegelijkertijd ook de onderlinge verschillen juist sterk benadrukt. Waar in de nationale competities fanatieke clubfans elkaar naar het leven staan, zie je bij het WK allerhande nationaliteiten gewoon door en met elkaar feestvieren, juichen en treuren terwijl op het veld de strijd om de eer (en andere carriere en financiële belangen) op het scherpst van de snede wordt uit gevochten. Een culturele vermenging en een tolerantie die herinnert aan een massale vakantie uittocht, lijken hieraan ten grondslag te liggen. Dit is een evenement waarin ik het concept van groeperingen en persoonlijke identificatie duidelijk herken, met tegelijkertijd de bereidheid om te veranderen, aan te passen, omdat de context van een WK heel anders is als de normale dagelijkse omgeving.

Zo hebben we onze bondscoach, Van Gaal, die verantwoordelijk is voor het Nederlands resultaat. Veel denk- en puzzelwerk, soms met moeilijke keuzes tijdens het bepalen van de selectie, hebben hem tot een ànder spelsysteem (1-5-3-2) gebracht als waarmee Nederland in vroeger tijden furore maakte (1-4-3-3), en dat sindsdien succesvol geëxporteerd werd naar clubs over de hele wereld. Overal verontwaardiging en ongeloof. We weten natuurlijk al lang dat de beste stuurlui aan wal staan, maar na de overwinning op Spanje werd schoorvoetend toegegeven dat ook dit voetbal best effectief en mooi is. Totdat Australië meer weerstand bood als verwacht, en er halverwege de wedstrijd omgeschakeld werd naar het oude systeem. Na de winst wist iedereen het weer zeker: het systeem van Van Gaal was, is en blijft fout! De spelers blijven ondertussen heel loyaal. Als ik dat alles zo van de zijlijn aankijk, dan denk ik: “Wat dit team sterk kan maken is het vermogen om om te schakelen, te veranderen!” Dat is wat de bondscoach tenminste bereikt heeft. Nederland blijft niet aan z’n eigen uitvinding hangen omdat een paar grijze eminenties dat noodzakelijk vinden. Let maar eens op: over de hele wereld begrijpt men dat we flexibel moeten zijn, dat verandering de enige constante in het leven is, en dat we steeds moeten schakelen al naar gelang de omstandigheden vereisen. Wat in veel zaalsporten al gewoon is, gaat ook in het voetbal gebeuren: meermaals omschakelen van het éne naar het andere systeem gedurende het spel. “Schakel-voetbal” wordt de toekomst!

Als ik de supporterslegioenen in de stadions zie, hun teams hartstochtelijk aanmoedigend en de tegenstander luidruchtig uitjoelend, dan moet ik onwillekeurig toch denken aan de arena’s van vroeger, aan het ritueel om kampioenen een geschil te laten beslechten omdat dat economisch efficiënter is. Het is overigens best raar dat uit zoiets ook de Olympische gedachte is ontstaan. Ik vraag me weer af hoe het komt dat al die individuen hun gedrag collectief zodanig afstemmen dat een compleet ander organisme ontstaat met héél andere eigenschappen en gedragingen dan elk van die mensen zelf zou vertonen. Hoe komt het dat in groepsverband normen en waarden, zeker tegenover andere levende wezens, veranderen? Het gebeurt ook in oorlogen. Als de strijdende partijen uiteindelijk vermoeid en murw weer orde op zaken proberen te stellen, dan is de normale redelijkheid weer terug. Is dit verschijnsel van identiteitsverlies een voorwaarde voor verandering, of is het juist andersom? Dwingt een drang naar verandering ons om af te rekenen met bestaande normen, waarden en gedragingen om zo ruimte te scheppen voor nieuwe inzichten en ideeën? De vroege religies hadden aparte goden voor opbouw en groei en voor afbraak en vernietiging.

Een ander gedachte die bij me opkomt is dat we als collectief mentaal enorm meeleven met onze helden, en hun steeds het beste resultaat toewensen gedurende een wedstrijd.
Ik herinner me nog een andere situatie, waarin werd gevraagd om via een wereldwijd simultaan gebed een bepaalde situatie uit te bannen (dan kon een ziekte zijn in een land, of droogte, of een geweldsspiraal, enzovoort). De idee is dat als maar voldoende mensen hun mentale energie bewust op hetzelfde thema richten, dat doel sterk positief gestimuleerd wordt (even daargelaten of het dualiteitsprincipe toelaat om één richting een ontwikkeling te forceren).
Nou kan ik me bijna géén situatie voorstellen waar méér mentale energie vanuit de moederlanden naar één plek gestuurd wordt als een WK voetbalwedstrijd. En dan zitten in zo’n stadion óók nog eens tienduizenden supporters die als katalysator fungeren. Heeft zo’n collectieve wens effect op het resultaat? Als er een weegschaal van mentale energie bestaat, dan zouden landen als Nederland, België en Zwitserland nooit succesvol kunnen zijn tegenover de grotere naties met meer mensen. En àls zo’n concentratie van mentale energie zich richt op een stadion, dan zouden alle paranormale mensen daar in de buurt een gigantische hoofdpijn op moeten lopen. OK, ik geef toe dat dit een beetje flauw is, maar àls er een moment van collectief bewustzijn is, met een enorme concentratie aan mentale energie, dan is het wel rond zulke WK wedstrijden. Wellicht wordt het tijd dat we daar eens “metingen” aan gaan doen? Ondertussen kunnen de voetbalsterren dan onderling uitmaken wie het beste team maakt van de vele individuele kwaliteiten.

De kracht van suggestie

It’s a thought….

Mijn gedachten… het bouwwerk, door mijn hersenen gecreëerd, dat als een caleidoscoop steeds weer nieuwe beelden produceert, vormen laat zien, en verbanden suggereert. De stimulansen daarvoor komen uit mijn omgeving, sensorisch of door andere beïnvloedingsmechanismen, maar zeker ook uit mijn eigen persoonlijkheid, die zich een wenselijke weg zoekt door de chaos van data. Wenselijk, want onze keuzes worden bepaald door voorkeuren waarover we vaak geen controle hebben! Een klein deel van deze data vormt zich uiteindelijk tot woorden of andere beeldende uitingen welke op hun beurt weer andere mensen prikkelen. En zo ontstaat een nog boeiender spel van interactie en informatie uitwisseling in mijn omgeving.

Let's discuss - LoesjeIn die interactieve mallemolen ben ik in principe (en op z’n best) alleen de baas over mijn eigen denken. Door oefening en ervaring kan ik steeds beter mijn bewustwording beheersen en wellicht daardoor op indirecte wijze mijn omgeving beïnvloeden. Bewustwording is voor mij het proces van ontdekken, leren begrijpen, plaats geven en opnieuw inzetten van gedachten, emoties en overtuigingen. Het leven is ons enkel en alleen gegeven om dat proces te doorlopen als individu, binnen en met een collectief. Omdat de werkelijkheid zich in mijn hoofd vormt, worden daar ook de verbanden gelegd tussen verschijnselen, kunnen dimensies worden overbrugd en doet beïnvloeding zich gelden. Door mijn eigen suggestieve vermogen heb ik de kracht om mijn wereld te beheersen.

Er zijn veel voorbeelden, vooral in de kunst en filosofie. Denk aan een beeld, waarin de beeldhouwer zijn visie heeft vereeuwigd. De reactie van de omgeving is afhankelijk van de toeschouwers, maar zeker ook van de context waarin dat beeld getoond wordt. Een heldere, witte galerie-omgeving werkt anders als een openbaar plein in een verlopen buurt. Deze suggestieve kracht kan versterkt worden door bijvoorbeeld recensies, waardoor weer reacties kunnen ontstaan, zelfs aan de andere kant van de wereld, waar dat beeld nooit is geweest! Hetzelfde geldt voor schilderijen en gebouwen. Bij gedichten en muziek is dit nog interessanter, omdat anderen een hernieuwde interpretatie kunnen geven. De overgebrachte suggestie en de beïnvloeding door de artiest verandert daarmee. Wie wordt geraakt door het zien van een film of het lezen van een boek, merkt dat eigen overtuigingen aangevuld en verrijkt zijn.

Een betoog of een politieke redevoering, een debat op TV, maar ook een innerlijke overweging door jezelf… alles heeft een vorm van suggestieve kracht waardoor we onszelf en anderen vormen en richting geven. De kracht van woorden en beelden, en de symboliek die we daarbij vaak aangrijpen is symptomatisch voor de behoefte van iedere mens om invloed te hebben op wat er gebeurt. In magie, voodoo, religie, politiek, esoterie, wetenschap en bedrijfsvoering zien we dit dagelijks terugkeren volgens dezelfde principes en patronen. Voor mij is de vraag vooral of we onze zelf-beïnvloeding beseffen, begrijpen, en vervolgens zinvol in kunnen zetten.

Orgonstrahler01Zo stuitte ik onlangs op een orgone straler, een gestileerd vormgegeven stuk metaal, omgeven door een sfeer van magische werking welke levensenergie uit de omgeving zou accumuleren en vervolgens via een spitse punt geconcentreerd zou afgeven. Blootstelling aan deze straling werkt genezend, zelfs als dat op een foto van het te helen object wordt gericht. Veel mensen geloven erin, niet in de laatste plaats door de vorm, het materiaal, de samenstelling èn door de beschrijving die erbij gegeven wordt. Beeld en woord voor maximale beïnvloeding met als doel een commercieel resultaat (want uiteraard moet je voor zo’n stuk metaal wel 400€ neertellen). Ik denk dan: als het ècht zou werken (en er dus veel mensen zijn die er baat bij hebben) dan maak je zoiets industrieel voor minder dan 10€, en ligt het voor maximaal 40€ in de winkel. Een beetje ondernemer zou het wel weten, àls het echt werkt. In arme landen zou dit dè uitkomst zijn voor de vele ziekten en kwalen die de samenlevingen ontwrichten. Diegenen die het kleinschalig (en duur) houden werpen op dat de gevestigde lobbies van de geneeskunde en geneesmiddelen industrie dit soort hulpmiddelen tegenhouden uit (financieel) eigenbelang. De gewilde samenzweringstheorie, waar veel mensen maar al te graag in geloven om hun eigen positie te verklaren en rechtvaardigen. Maar iets wat succesvol is voor de grote massa ìs niet tegen te houden, uiteindelijk.

Voor mij is dit een voorbeeld hoe we onszelf (laten) beïnvloeden. Wellicht door de drang om tot een piramide te horen, of juist NIET met andere piramides (bijvoorbeeld: de gevestigde orde) geïdentificeerd te willen worden. Door coherente herhaling van dezelfde boodschappen beperken we onze eigen scope tot iets wat in kleine kring onomstotelijk wordt aangenomen en daarbuiten als nutteloos wordt ervaren (bijvoorbeeld de PVV met de slogan “Minder Marokkanen“). Als we willen dat iets werkt, dan werkt het vaak ook. Maar HOE dat gebeurt, dat weet ik niet. “Ontdekkingen” (zowel esoterisch als wetenschappelijk) zijn vaak niet meer dan gevolgtrekkingen uit voorafgaande redeneringen, vaak in de vorm van een plotseling mentaal inzicht. En dit filtert en vormt dan weer de gedachten die daarop volgen, omdat we als mens graag consistentie en harmonie nastreven (weg van minste weerstand, of laagste inspanningsniveau). Niet alleen vormen we onze wereld uit indrukken, we suggereren haar vooral ook!

Geloof ik dan niet in “levensenergie” of heling op afstand? Ik weet niet òf het werkt en hóe het werkt… Maar mensen vinden mijn handen “krachtig”. Ik kan in mijn gedachten mezelf focusseren op iemand en “manuele energie” overbrengen (uiteraard alleen op de persoon in mijn hoofd). Ik sluit niets uit, maar heb tevens geen bevestiging of bewijs van werkzaamheid. Ook niet als het om anderen gaat die over paranormale krachten (b)lijken te beschikken. Het enige dat ik weet is dat ik in míjn wereld mijn eigen suggestieve kracht kan inzetten en m’n wereld vormen zoals ik wil. Als de ander in mij gelooft, kan die persoon door indirecte zelf-suggestie een verandering bewerkstelligen (bijvoorbeeld rustig worden, of geen pijn meer voelen). Wellicht werkt de orgone straler ook zo.

Wetenschappers ontkennen paranormale zaken, en dat is ook logisch vanwege het paradigma waarmee ze opgeleid worden. Artsen en alternatieve genezers zullen daardoor nooit tot inhoudelijke samenwerking komen, anders dan gedreven door commercieel belang: de aanwezigheid van beide “disciplines” in een praktijk leidt ertoe dat mensen een geruster gevoel hebben niet overgeleverd te zijn. De veronderstelde keuzevrijheid (ik laat hier de invloed van bv. verzekeringen maar even buiten beschouwing) kan patiënten sneller naar zo’n gezondheidscentrum lokken.

Het is de valkuil van de wetenschap om datgene, wat niet in het beeld past, uit te sluiten totdat het bewezen is. Jammer genoeg is er nog zóveel wat we niet weten, dat wetenschap soms wel lijkt op hard voorbij rennen zonder ècht te kijken en te zien. Er is natuurlijk heel veel wat we uiteindelijk niet wetenschappelijk weten. En dat zal wel zo blijven.
De andere valkuil is dat “alternatievelingen”, die zich willen verklaren, zich graag op soortgelijke voet willen uiten als de wetenschappers, die hen niet geloven. Een drijfveer is wellicht ook dat voor wetenschap snel heel veel geld ter beschikking gesteld wordt, terwijl niet-wetenschappelijke onderwerpen toch een beetje in de persoonlijke hobby-sfeer blijven hangen. Deze “verwetenschappelijking” leidt echter bijna altijd tot hilariteit en rigoureuze afwijzing. Dat gebeurde met de orgon energie, en in zekere zin ook met Tesla.
Tenslotte: hoewel geloof helpt om niet aan alles te twijfelen, is de valkuil van geloof dat je niet meer kritisch bent en open staat voor andere inzichten. Een mens kan niet zonder geloof in bepaalde aspecten, al was het alleen maar omdat iemand anders met meer kennis en autoriteit daar aandacht aan gegeven heeft. Anders zou iedereen overal specialist in moeten zijn, en dat is niet realistisch. Maar geloof hebben in iemand (in de zin van die persoon vertrouwen) is iets anders als een collectief geloof, gevoed en gecultiveerd, en niet meer gekoppeld aan individuele expertise en ervaring. Op z’n best kan zo’n “geloof” nog tolerant zijn, maar meestal leidt een sterk collectief geloof tot afwijzing en erger. Of het nou om religie, wetenschap of esoterie gaat.

Vasthouden of loslaten?

zand2Soms heb je van de thema’s die je plotsklaps opvallen en die je vervolgens een tijd lang blijft herkennen in je omgeving. Zoals wanneer je op een goede dag ziet dat er witte Clio’s rondrijden: vanaf dat moment zie je overal van die flitsende autootjes. Zoiets heb ik de laatste tijd met situaties op het werk, waarbij vasthouden en/of loslaten voor mensen en organisaties  een dilemma lijkt. Ook de effecten daarvan op de dynamiek in de teams zijn zeer interessant: van openlijk getoonde frustraties tot gemotiveerde samenwerking.

Met enige regelmaat worden de resultaten van Philips bekend gemaakt. Dat is altijd een gemengd bericht: positieve ontwikkelingen naast tegenvallers, en goede progressie op gebied van verandering versus herstructureringskosten en reorganisaties. Daaromheen cirkelen dan reacties van de financiële markten en de sociale partners. Aan de buitenzijde van de Philips-piramide  ontstaat zo een consistent beeld van het bedrijf en de heersende toekomstverwachtingen.

Aan de binnenzijde van die piramide zien de medewerkers in principe dezelfde berichtgevingen en reacties. Maar in tegenstelling tot de buitenwereld hadden de medewerkers invloed op de resultaten en merken ze ook de consequenties daarvan. Ze worden beïnvloed door de sturing èn de reacties van de hogere niveaus. loslaten-vasthoudenHet bevredigen van de shareholders en de financiële beheerders wordt door bedrijven als Simac al niet meer gezien als zinvol, en soortgelijke tendensen worden steeds sterker, zeker onder invloed van de overheersing door buitenlandse bedrijfsvoering. Medewerkers hebben grosso modo 2 soorten wisselende reacties: alles helemaal omgooien en de koers radicaal veranderen, of juist vasthouden aan wat allemaal in het verleden zo goed gewerkt heeft. Daarbij spelen zaken als baanzekerheid een belangrijke rol, zeker in een tijd waarin de regering nogal wat zekerheden en verwachtingen uitholt. Sommigen blijven daarvoor vasthouden aan hun rol en functie, ook als dat niet meer efficient is, en anderen proberen juist de vrije ruimte te zoeken om zichzelf onmisbaar te maken. Conservatieve stromingen in de business strijden met nieuwe initiatieven. Europese tradities, Amerikaanse geldingsdrang en Aziatische ambities worden verenigd in wereldomvattende plannen.

loslatenAl deze reacties, van laag tot hoog in de Philips-piramide, zorgen voor een ondernemingsdynamiek die al dan niet leidt tot goede resultaten. Het is interessant om op micro èn op macro schaal te zien hoe we worstelen met loslaten of vasthouden, terwijl aan de buitenkant het bouwwerk gevormd wordt door branding en commerciële rapportages. Het is als in een groot gezin: van buiten een eenheid, en van binnen vol dynamiek!

Nieuwsgierigheid?

hackingHet leuke van een eigen server hebben, is de ontdekking dat je plotseling veel aandacht hebt, ook uit hoeken waarvan je het niet verwacht. Het is vergelijkbaar met de pogingen om een gesloten voordeur open te krijgen, een beetje rammelen en hopen dat er wat gebeurt. De server blokkeert redelijk snel pogingen tot ongeoorloofde toegang en slaat daarvoor de IP adressen op van de boosdoeners. Wat opvalt is dat de buitenwereld op allerhande manieren probeert binnen te komen, via verschillende applicaties en protocollen enzovoort. Hackers, uiteraard, maar ook legitieme bedrijven die zoeken naar spam-servers (al dan niet opzettelijk als zodanig ingericht). Alhoewel ik van een legitiem bedrijf eigenlijk niet verwacht dat ze proberen in te loggen via low-level toegangen, in ieder geval niet vruchteloos meerdere keren achter elkaar.

Een bloemlezing van geblokkeerde IP-adressen:
5.39.64.32: uit Frankrijk
78.38.56.103: uit Iran
177.103.223.239: uit Brazilië
5.61.37.38: relay server uit Duitsland, een hackers platform
74.101.57.23: uit de USA
211.104.36.82: uit Korea
46.29.255.17: uit Zweden
81.192.156.83: uit Marokko
60.29.35.126: uit China
202.77.177.16: uit Hong Kong
178.32.28.189: een Poolse gebruiker via een Franse host op een Nederlands netwerk…
41.38.220.94: uit Egypte
212.67.219.20: uit Verenigd Koninkrijk
37.247.108.218: uit Turkije
186.246.41.173: uit Indonesië

De lijst is vele honderden adressen lang. Landen als Syrië, Irak, Servië, Hongarije, Oekraïne, Rusland, allemaal komen ze voor. Het is opvallend dat er weinig adressen direct terug te leiden zijn naar Nederland. Wellicht komt dat omdat de èchte hacker via allerhande relays ervoor zorgt zelf niet te traceren te zijn. Wat meteen mijn opsomming een beetje waardeloos maakt 🙂 …

Als je zo een tijdje het blokkeren van adressen volgt, valt op dat:

  • Na een update of grote wijziging op de server er een kleine lawine van inlogpogingen ontstaat, alsof er een waakhond op de loer ligt om aan te geven wanneer de kans op succes groot is
  • Na een aanvalsgolf van een paar weken de intensiteit vanzelf afneemt
  • Er heel veel pogingen vanuit China plaatsvinden, gevolgd door de USA
  • Er soms heel opmerkelijke adressen bij zitten:
    • 130.138.227.41: komt uit Philips 🙂 … Waarschijnlijk een collega die even test of mijn beveiliging wel snor zit!
    • 137.117.234.48: beheerd door Microsoft USA, toebedeeld aan het kantoor in Nederland… Dáár kan ik me niet zoveel bij voorstellen, anders dan dat ik niet zo’n grote gebruiker meer ben van hun spullen en software. Persoonlijk vind ik dat Microsoft niet met de tijd is meegegaan en teveel geprobeerd heeft een eigen imperium op te bouwen met eigen standaarden enzovoort.

Steeds als ik weer eens een melding van een blokkering krijg, vraag ik me af waarom mensen of bedrijven pogingen doen om in te breken op een server waar ze niets te zoeken hebben. Ik bedoel: ik heb voldoende mogelijkheden aangeboden aan mensen om zich bekend te maken of een account aan te vragen. Meestal wordt dat misbruikt door bedenkelijke Russische ondernemers die allerhande reclame proberen te plaatsen (nota bene in Russisch schrift, alsof ik daar iets mee kan…) of in gebrekkig Engels de meest vreemde erotische zaken aanbieden. Maakt me niet zoveel uit: één keer per week gooi ik gewoon zo’n 50 berichten uit die hoek weg. Ik heb tot nu toe via mijn server nog nóóit één serieus bericht gehad van iemand die ik niet ken!

Voor mij ligt internet criminaliteit in dezelfde orde als “normale” criminaliteit: iemand probeert iets te bemachtigen wat een ander heeft gerealiseerd (inclusief spionage). De mensen die zoiets doen, vinden dat waarschijnlijk nog prima ook! De grote gemeenschap probeert zich daartegen te wapenen met regels, wetten, toezicht enzovoort, waar ze vooral ook zelf last van hebben. Maar eerlijk is eerlijk: we hebben allemaal een bepaalde nieuwsgierigheid naar wat een ander heeft of doet. TV-programmeurs en filmmakers maken daar voor hun kaskrakers gretig gebruik van. De positieve kant is dat we van een ander kunnen leren hoe iets wèl of juist niet moet. De grens wordt overschreden als de verleiding zó groot wordt dat we ons die andere zaken toe-eigenen, anders dan door eerlijk ruilen of als geschenk krijgen. De wereld van internet heeft een heel nieuw domein geopend voor zulke diefstal, met heel andere winstmogelijkheden.

Als we de wereld in ons eigen hoofd vormgeven, dan staat daarbij ons eigen gedrag centraal. Tegelijk met ons wereldbeeld bouwt zich een arsenaal aan rechtvaardigingen op voor ons eigen gedrag en onze eigen normen. Daarnaast weten we precies waarom we andere zaken afkeuren. Deels worden deze denkbeelden gevoed vanuit de opvoeding en de cultuur waarin we opgroeien, maar naarmate we meer onze eigen identiteit ontwikkelen wordt ons wereldbeeld steeds meer ego-centrisch. Dat is de reden waarom het goed is om mensen bloot te stellen aan andere culturen, te laten reizen, en zo de kans te geven het blikveld te verruimen: je gaat meestal vanzelf je denkbeelden bijstellen. Helaas zien sommigen in andere gebruiken juist een bevestiging van hun eigen beperkte overtuigingen. We zijn immers zelf de belangrijkste rem op verandering in onze omgeving!

Vanuit een sterk ego-centrisch wereldbeeld kunnen mensen die op het criminele pad zijn een geheel eigen ethiek ontwikkelen om hun gedrag goed te praten. Niet zelden maken ze handig gebruik van de sociale structuren om hen heen. Ik vind het bijvoorbeeld vreemd om als ergens een voordeur openstaat, gewoon naar binnen te lopen om even een kijkje te nemen. Hoe vaak hoor je echter niet dat er plotseling een vreemde in huis staat die “op zoek is naar…”? Ik wordt door het dievengilde gedwongen om mijn huis op verschillende manieren te beveiligen, en als ik dan camera’s ophang ben ik verplicht om daarvoor een waarschuwingsbordje op te hangen in verband met privacy rechten. Als de milde methoden niet afdoende zijn, dan geldt het recht van de sterkste: met geweld verschaft men zich toegang tot een woning of bedrijf. “Brute force attack” op mijn server hoort daar ook bij: soms is de toegankelijkheid laag door dit soort aanvallen. Net als met gewone criminaliteit houden mensen zich daarmee bezig, gewoon omdat het kàn. Ook omdat er een (voor ons schaduw-) wereld bestaat welke kan zorgen voor alles wat nodig is om je anders te gedragen, als individu en als groep. Soms wordt de gewone burger even opgeschrikt door kleine uitwassen van “het milieu”: de liquidatie van Gwenette Martha (die blijkbaar een perfect beveiligde smartphone had), of de oorlog tussen de motorbendes. Interessant zijn de uitlatingen van hun advocaten, die vinden dat de rechten van de normale burger ook gelden voor hen die zich buiten het wetssysteem plaatsen. Grenzen blijken dan te vervagen. Ik denk dat veel mensen met deze vervagende grenzen geconfronteerd worden, en het moeilijk hebben “eerlijk en fair” te blijven ten opzichte van hun medemens. Vooral zodra macht en geld in het spel komen, en de afstand tot je medemens daardoor groter wordt. Of, om in ons model te blijven, zodra piramides zich te sterk profileren, te omvangrijk worden, en het verschil tussen top en basis te groot. Dat was deze dagen ook de inzet van de Europese verkiezingen: gaat de macht naar een ongrijpbaar centraal gezag, of houden we lokaal nog wat touwtjes in handen? Maar anderzijds is het duidelijk: schaalvergroting, wereldwijde verbondenheid en samenwerking is allemaal nodig om als mensheid een kans te hebben om te overleven.

De vraag is wat er uiteindelijk overblijft van onze individuele vrijheid, of het nu gaat om internetdiefstal, straatcriminaliteit of corruptie. Ik heb daarop geen antwoord. Ik kan alleen leven zoals ik denk dat goed is, en proberen het voorbeeld te geven van een levenswijze waardoor meerdere andere mensen zich beter voelen zonder dat ik mezelf tekort doe.

Waar gaat economisch denken eigenlijk fout?

Nederlandse economie krimpt met 1,4 procent | nu.nl/algemeen | Het laatste nieuws het eerst op nu.nl.

Als burger (in de basis van vele piramides) wordt je maar al te vaak op het verkeerde been gezet. Of beter gezegd: elke machtspiramide heeft zo z’n eigen “goede” beentje, en de hogere lagen in zo’n piramide pogen steeds mensen te overtuigen van hun gelijk.

Zo stuitte ik vandaag op dit bericht in het nieuws:

De Nederlandse economie is in het eerste kwartaal van 2014 met 1,4 procent gekrompen ten opzichte van een kwartaal eerder.

​Het is de grootste krimp sinds het tweede kwartaal van 2009. Dat meldt het Centraal Bureau voor de Statistiek (CBS) donderdag.

Dat komt vooral doordat er vanwege het milde winterweer veel minder gas is verbruikt, geproduceerd en geëxporteerd. De krimp volgt op drie kwartalen van groei. In het laatste kwartaal van 2013 groeide de economie nog met 0,9 procent.

De aandacht wordt meteen getrokken door een krimp van 1,4% tegenover een groei van 0,9% voorheen, insinuerend dat het 2,5% slechter gaat met de economie. Gelijk paniek, ik zie al andere berichten over inflatie, renteontwikkeling, bezuinigingen op pensioenen en medische zorg, en arme studenten die hoge huren moeten betalen naast het opbouwen van studieschulden.

Maar dan… zo’n vaart loopt het natuurlijk ook niet.
Er zijn altijd fluctuaties in de cijfers. Eigenlijk zegt zelfs het CBS dat dit soort getallen niet zo betrouwbaar zijn. En bovendien: we hebben minder aanslag gepleegd op onze natuur. Dat is toch goed? Milieuorganisaties juichen dit toe. We hadden minder gas nodig. Even denk ik dat dit in Groningen een fijn bericht is…. minder gaswinning enzo. Maar ik besef dat het overschot aan gas waarschijnlijk aan de Oekraïne verkocht gaat worden, nu de Russische bronnen lijken op te drogen door de spanningen in die regio. Dat doen we natuurlijk niet om humanitaire redenen…. daar zit weer economisch denken achter met oog op bedrijfsrendement. De vraag blijft dan over of onze economie uiteindelijk ècht krimpt als we zelf minder gas verbruiken.

Tenslotte blijf ik dan met de vraag zitten wat ik met deze berichtgeving moet doen.
Wellicht gewoon negeren, want uiteindelijk zijn de berichtgevers en diegenen die op de achtergrond ongemerkt alles aansturen volledig gefocusseerd op andere belangen dan welke ik (en waarschijnlijk vele andere mensen) echt interessant vinden. De informatiestroom tussen de verschillende niveaus en organisaties in ons wereldbeeld leeft soms een eigen leven. De afwijkende scope van mensen in dergelijke organisaties / op andere niveaus is blijkbaar niet zo relevant voor mijn dagelijkse leven. Ergens hebben we allemaal gelijk, want uiteindelijk leven we allemaal in dezelfde wereld, ook al verzinnen we onze eigen werkelijkheid daarbij.

Wie niet rechts is, is links… polarisatie in de politiek

‘Wilders definitief vertrokken van het rechtse kamp’

Soms hoop je dat de leiders van ons land hun opleiding bekronen met enige nuances en wijsheid. Maar ondanks de ontwikkeling die we als mensheid zeggen door te maken, vervallen we tòch steeds weer in banale stammenoorlogen, en zouden we het liefst definitief afrekenen met iedereen die ons dwarsboomt, of die bezit wat wij niet hebben… Nu de gemeenteraadsverkiezingen eraan komen, de voetbal- en ijshockeywedstrijden ontsiert worden door vechtpartijen, en de grote landen rollebollen over een schiereiland in de Zwarte Zee, kun je verwachten dat de regering zich even laat gaan…. Het zijn ook maar mensen, natuurlijk.

Ik ben niet voor of tegen de PVV. Net zomin als welke andere partij dan ook. Noem me veelkleurig, of juist kleurloos, dat maakt me niet uit. Ik begrijp dat mensen in een vakje thuishoren. We denken nu eenmaal binair, nietwaar? En daarom:

  • wie niet vóór is, is tégen
  • als je niet rechts bent, ben je links
  • het is alles of niets
  • je bent rijk of je bent arm…

Maar dan vergeten we die andere mogelijkheid: dat je gewoon géén van beide bent, of van beide “kleurtjes” iets goeds oppikt. Het wordt niet toegestaan dat je gewoon ànders bent. Volgens mij gaat het om gedrag: ieder van ons mag worden aangesproken op eigen gedrag, onafhankelijk wat daarvoor de oorzaak is. Dat wil niet zeggen dat iemand ook schuld draagt aan die oorzaak: omstandigheden en ontwikkelingen zoals urbanisatie en virtuele sociale gemeenschappen gebeuren gewoon, en ieder reageert daarop op een eigen, zelf gekozen manier. Individueel gedrag is moeilijker te hanteren dan verwachtingspatronen ten aanzien van collectief gedrag (je mag ook zeggen: “vooroordelen”). De kopstukken van de politieke partijen laten in hun gedrag en uitlatingen telkens weer zien dat er andere belangen meespelen (=scope) dan aan de kiezer (aan basis van de piramides) wordt verteld.

Als de politiek de ogen zou openen voor de andere mogelijkheden, in plaats van te polariseren en stigmatiseren, dan zou onze wereld heel wat efficiënter en effectiever georganiseerd kunnen zijn en zouden er meer (financiële) middelen beschikbaar zijn om structurele problemen goed aan te pakken.

De Krim crisis

Wat er ná de Olympische Winterspelen rondom de Krim gebeurt is een helder voorbeeld hoe machtige piramides kunnen botsen, en hoe de individuele mens daarvan het slachtoffer wordt. Iedereen heeft wel ìets opgevangen over de militaire ambities van Poetin, de economische spierballen van Obama en politiek verschillende benaderingen van de Europese leiders in de crisis rond de Oekraïne en het daarbij behorende schiereiland, de Krim. Onwillekeurig denk ik aan de Krim-oorlog rond 1815, waarbij prestige en economisch / militair belang eveneens een rol speelde, en Rusland het onderspit delfde tegen Turkije, Frankrijk en Engeland. De belangen zijn in ieder geval niet veranderd, en Poetin zal een herhaling van 1815 niet dulden.

Zowel Rusland als de EU spelen een manipulatief spel om te kijken hoever men kan gaan in een poging om invloedssfeer te vergroten (in dit geval gaat het om Oekraïne). Activisten worden stelselmatig gevoed met eenzijdige informatie die hun opinie bevestigt, en gesteund door machtige bondgenoten durven ze openlijke confrontaties aan. Als je dan interviews leest met mensen die niet zo beïnvloed zijn, dan merk je meteen dat niemand het probleem ziet dat de machtige politici wel lijken te zien. Niemand wil oorlog, conflicten, eigenlijk hoopt iedereen dat de wereld gewoon stabiel blijft en men met rust wordt gelaten in het dagelijkse leven.

Hoe was het ook alweer: zolang je als mens uit vrije wil jezelf kunt aansluiten bij een groep op basis van een voor jou zinvolle win-win-balans, ben je tevreden. Dat blijf je ook als de spelregels voor de win-win-verhouding niet worden veranderd zonder dat je daarop invloed hebt. Met andere woorden: zolang vrije keus niet omslaat naar dwang. In het conflict rond de Krim wordt vaak gesproken over de vrije keuze en het zelfbeschikkingsrecht van de bewoners. Maar feitelijk is er sprake van door macht gedreven politici, voor wie individuen verworden zijn tot “taalsprekers”, en die op basis daarvan territoriale grenzen willen bepalen om economische, militaire en politieke invloedssferen te vergroten. Over de gehele wereld worden grenzen na elke grote omwenteling aan de tekentafel door overwinnende machthebbers vastgesteld (zo is de Krim in 1954 door Rusland aan Oekraïne gegeven inruil voor een politiek verbond; een vorm van spelregels veranderen zonder de burgers om instemming te vragen).

De militaire belangen gaan gewoon om Russische marine bases. De balans van de invloedssfeer wordt bepaald door de keuze waar Oekraïne zich bij aansluit, de EU of de Russische Federatie. Welke taal je spreekt is nu toevallig een handig excuus. Er zijn namelijk geen meldingen van echte onderdrukking van minderheden in Oekraïne (iets wat ik van Rusland onder Poetin niet met zekerheid zeggen kan). En economisch gezien is er veel te halen en te verdienen aan Oekraïne, of het nu de verkoop van gas is, of van andere welvaartsartikelen. Na de “inlijving” van landen als Roemenië en Bulgarije kijken de banken van de EU al naar het volgende land…. Rusland heeft al veel zien wegvallen uit de vroegere Sovjet Unie, en het is begrijpelijk dat er nu een halt wordt toegeroepen aan het kruipend €-bloed.

Ondertussen wordt er een referendum op de Krim gehouden.
Is dat rechtsgeldig? Dat maakt eigenlijk niet uit: als de meerderheid van een groep mensen een bepaalde richting in wil, kan alleen onderdrukking ze daar tijdelijk van weerhouden. De vraag is hoe vrij de keuze werkelijk is, in hoeverre de propaganda-machines, de gebeurtenissen en daarop volgende spanningen de uitkomst niet van tevoren hebben bepaald. En een keuze waarbij de bestaande situatie buiten beschouwing wordt gelaten, is natuurlijk manipulatie van de eerste orde: de keuze is tussen meer autonomie en aansluiting bij Rusland (de keuze voor Oekraïne ontbreekt, reden voor de Tartaren en Oekraïners om niet te gaan stemmen).
Maar anderzijds: als in Kiev een machtswisseling mag plaatsvinden, dan natuurlijk op de Krim ook! Want ook van de omwenteling in Kiev kan men zich afvragen in hoeverre dat ècht de stem van het volk was. Het is bekend dat geheime diensten van alle landen op de achtergrond proberen de opinie te beïnvloeden en pogen individuen en groepen mensen tot handelen te brengen. De verleiding van het geld is groot. Dat blijkt wel uit de corruptie waarvan de afgezette president beticht wordt, maar ook uit de “volkswoede” om Europese steun af te wijzen. De nieuwe regering heeft een aantal oligarchen op sleutelposities gezet: het beste recept voor een kapitalistisch systeem pur sang. En dat naast de grenzen van Rusland, waar de welvaart maar mondjesmaat toeneemt (zie ook mijn verslag over Sint Petersburg). Het is tekenend dat ondanks de economische problemen in West-Europa en de bezuinigingen die ieder van ons diep in de beurs treffen, er zomaar een multi-miljardensteun wordt vrijgemaakt om de Oekraïners te overtuigen van onze goede wil.

En Amerika? Dat speelt eigenlijk een bescheiden rol in deze kwestie. Een sterke Europese Unie is niet precies wat de Amerikanen graag willen hebben, gezien hun eigen uitermate zwakke economie met een torenhoge staatsschuld (onze Europese regels zouden de USA al bankroet verklaard hebben). Maar Rusland is (samen met Brazilië, India, China en Zuid-Afrika) één van de BRICS-landen. De opkomende economieën die de èchte bedreiging voor de economische heerschappij van de USA gaan vormen. Nu nog trekken die landen zich niet zoveel van elkaar aan, of bestaat er zelfs wat wrijving. Maar als ze samen zouden gaan in één economisch overleg (tegenover de G7) dan is de “Nieuwste Wereld” een feit. En dàt is waar Amerika zich zorgen om maakt. Het BRICS-potentieel in termen van aantallen mensen, groeicijfers, grondstoffen en natuurlijke hulpmiddelen is gigantisch, en ze zijn niet (meer) te koloniseren, ook niet economisch! Dus Rusland moet een toontje lager zingen, wat aan imago-schade oplopen na de succesvolle winterspelen. Dit “spel” is een duidelijk voorbeeld hoe de machtige piramides steeds groter kunnen worden, en opgebouwd worden uit kleinere eenheden, tot op het burgercollectief toe, die zowel bank als ook motor is van het grote geheel.

Tesla

Nikola Tesla.

Nikola_TeslaOngetwijfeld een fenomenaal persoon, deze man uit het huidige Kroatië.
Iemand die Edison en General Electric versloeg met zijn wisselstroom-uitvindingen, en tegelijkertijd iemand die de economische waarde van zijn ideëen niet kon benutten.
Maar vooral was hij ergens ook een tragisch persoon.

Tegenwoordig worden hem allerhande revolutionaire denkbeelden toegedicht, oplossingen voor gratis energie en andere aansprekende, half-esoterische zaken. Probleem is dat niemand precies wéét wat hij wist en ontdekt had. Zijn grootste probleem was namelijk dat hij daar niet over kon communiceren. Hij was hèt voorbeeld van iemand in wiens hoofd de wereld vorm gekregen had. Hij documenteerde niet echt, en zijn  onderzoek is blijkbaar vooral een superieure vorm van aaneengeschakelde gedachtenexperimenten geweest. Een geniale geest, maar iemand die er niet in slaagde zich ècht, als mens, ergens bij aan te sluiten om erkenning en waardering te krijgen. Dat is immers voor ieder van ons essentieel om te kunnen leven, en Tesla had daar moeite mee. Hij bracht altijd veel met zich mee, maar kreeg weinig terug. Eigenlijk werd hij door de harde Amerikaanse zakelijkheid uitgebuit, terwijl hij waarschijnlijk veel beter tot z’n recht gekomen was met een rechtvaardige behandeling. Desondanks was hij één van de grotere geesten uit die tijd. In het begin de hemel in geprezen, en daarna vergeten en alleen gelaten, terwijl de wereld feestvierde in elektrisch licht en gebruik maakte van zijn uitvindingen. Door hem kreeg de industrie een enorme impuls, en kon de huidige wereld van consumentenelektronica ontstaan.

Voor mij is Nikola Tesla het ietwat tragische extreme voorbeeld van een mens die de wereld in zijn hoofd vorm gaf, en zich een heel leven lang niet echt heeft kunnen aansluiten bij een groep waar hij zich thuis voelde. Hij heeft zich door het leven heengeworsteld, naarmate hij ouder werd met steeds meer moeite.

Tegenwoordig zijn er aanhangers van complot theorieen die stellen dat de lobby van de gevestigde industrie en wetenschap voorkomt dat Tesla’s uitvindingen alsnog gebruikt worden. Als het waar is wat Tesla’s aanhangers verkondigen, dan zou er inderdaad een schokgolf door ons leven gaan. Maar dit is wel de tijd waarin dat kàn. Waar geld niet het probleem kan zijn om een idee  nieuw leven in te blazen. Volgens mij hoeft de groep die nu Tesla vertegenwoordigt, zich alleen maar te verenigen om hun gelijk te bewijzen. Ik ben benieuwd wanneer dat gebeurt.

Tesla_colorado

Plaatjes met Tesla in sterk elektromagnetische velden zijn er heel veel. Als je bedenkt dat zijn hersenen héél (over-)gevoelig waren voor indrukken, dan is dat héél bijzonder! Zeker in deze tijd, waar dezelfde groep die voorstander is van Tesla’s ideeën, fel ageert tegen alle elektromagnetische straling die in onze consumentenelektronica gebruikt wordt. WiFi, mobieltjes, magnetron, DECT, en zelfs elektriciteitsbedrading in huis zijn blijkbaar slecht voor ons (iets wat ik niet meteen afwijs, téveel is nooit goed, en er is nog geen ervarings-informatie voorhanden die de industrie gelijk geeft). Het blijft allemaal een beetje mysterieus en onduidelijk rondom Tesla, maar één ding is zeker: hij was een geniale wetenschapper met een héél eigen wijze van leven en werken.

Ten slotte valt me op dat veel mensen discussieren over percepties van en associaties bij de woorden die Tesla gebruikte, met name de ether. Die woordenstrijd is iets waar we in het algemeen niet mee verderkomen. Toegegeven, uiteindelijk moet een en ander wel clip en klaar geformuleerd worden, maar het is belangrijker om de gedachte erachter te begrijpen dan de precieze formulering en logische correctheid te borgen. Als je door de oogharen heen naar Tesla’s opvatting over ether kijkt, dan formuleerde hij iets soortgelijks als de wet van behoud van energie. Er komt niet ècht iets bij: wat er is wordt vormgegeven door mutaties van andere bestanddelen. Moderne natuurkundigen bevestigen dat steeds vaker. Zomaar een citaat en een dokument, voor diegene die dit interessant vindt!

“What Nikola Tesla calls “the aether” is the same fundamental universal field of energy of the universe also called: the vacuum, space, the zero point field, the quantum foam, the source field, god, the plenum… call it what you like, we are made of and bathing in an infinite field of energy that when in perfect balance that we call “empty space”.

When there is a gradient of density in the structure of the vacuum (aether, space etc.) we see a fundamental dynamic of spin of various scales in the form of a Torus expressed atoms, stars, galaxies and universes (for example, how weather spins when the atmosphere has a slight change in density (temperature) which causes a massive hurricane).

There are somewhere between 107 and 122 degrees of magnitude difference in the density of the vacuum of space-time at the cosmological level down to the quantum level. This incredibly large gradient is so baffling to physicists that the whole problem of solving for this observation has become known as “the vacuum catastrophe”, also sometimes called “the worst theoretical prediction in the history of physics.” Nassim Haramein’s equations solve for this issue as well as for the cosmological constant, the occurrence of the strong force (quantum gravity) and also unify the field of energy from the cosmological to the quantum using a geometric solution for gravity.”

 

(Read the paper)

Geld en medezeggenschap

Alles wordt tegenwoordig in geld uitgedrukt.
Opbrengsten en kosten, waarde en het verloop ervan, de context van vraag en aanbod als basis van méérwaarde en het economisch beginsel van schaarste creëren om waarde te verhogen. De kwaliteit van leven wordt in geld uitgedrukt, net zoals gezondheid en ziekte, onze mentale toestand, en zelfs de kleur van licht in de huiskamer. Geld is dè maatstaf geworden om onderling te kunnen overleggen en af te stemmen hoe we met verschillen omgaan. Zocht ik in eerste instantie bij het bewust worden van de wereld alleen nog bevestiging en erkenning bij de mensen in mijn directe omgeving, uiteindelijk kom ik erachter dat het gaat over hoeveel je verdient, hoe duur levensonderhoud is, hoe goed je kunt (be-)sparen, hoeveel je een ander (niet) gunt en ga zo maar door…

Briefgeld-muntgeld-geld-euro-betalen. groot formaat.OK. Daar leg ik me voor nu even bij neer.
Geld is belangrijk.
Mijn diensten aan de samenleving worden betaald in een soort van ruilhandel. Maar wie verdient er nu ècht aan die uitwisseling? Uiteraard de overheid, via allerlei belastingen. En het geld-wezen, door allerhande kosten en provisies in rekening te brengen, geforceerd geldontwaarding te stimuleren en vooral door iedereen te verplichten geld transacties alléén via hun diensten te laten lopen. Zo zag ik gisteren in het nieuws de hooghartige opmerking van een bobo van een creditcard firma, welke de klachten over de hoge gebruikskosten afdeed met: “Je hòeft het niet te gebruiken!” Dat zowel winkeliers als consumenten voor gebruik van de creditcard fors moeten afdragen is algemeen bekend.
Ook moeten salarissen verplicht op bankrekeningen gestort worden, en worden allerhande te betalen rekeningen alleen nog maar automatisch of online (en dus goedkoop) verwerkt. Initiatieven om dit transactie-monopolie te doorbreken worden van alle kanten tegengewerkt. Ondertussen verbaas ik me steeds weer over de torenhoge winsten, door banken en verzekeringen gemaakt en die grotendeels naar reeds rijke managers en aandeelhouders vloeien. Als een bank tòch in de problemen komt, dan wordt bij dezelfde gemeenschap gewoon wat méér geld opgehaald, en nìet bij diegenen die jarenlang winsten hebben opgestreken. Ik heb altijd begrepen dat ondernemerschap een risico met zich meebrengt: je kunt winst maken, maar ook verlies. Dat is blijkbaar niet zo geregeld voor de meeste bankiers en financiers.

SamenlevingDe overheid heeft een nog grappiger systeem bedacht: je betaalt belasting in minstens 3 situaties

  1. als je geld verdient
  2. als je geld bezit
  3. als je geld uitgeeft.

Geld vernietigen mag niet, want het is eigendom van de Nederlandse Bank, dus er blijft geen andere mogelijkheid dan betalen 🙂 . Omdat geld bovendien ook nog eens alleen maar minder waard wordt, wordt je gedwongen om méér geld te blijven verdienen door naar je werk te gaan en je vooral goed aan te passen aan de werkomgeving. Stel dat iedereen zou kunnen rentenieren….. We kijken dan wel meewarig naar landen waar mensen alleen maar even werken om hun dagelijkse kostje te verdienen, maar het hééft wel wat… een bepaalde vrijheid die ondersteund wordt door ruilhandel van spullen die nodig zijn als eerste levensbehoeften…. Maar goed, dat is weer een ander systeem.

april_0811-13_democratie

Hier, in Nederland, doet zich de vraag voor in hoeverre je zelf iets te zeggen hebt over wat er met jouw geld, dat je verplicht aan “het systeem” moet afdragen, gebeurt. Ons antwoord is natuurlijk: “democratie“. Met ons meer-partijen stelsel en regelmatige verkiezingen zorgen we voor kundige vertegenwoordigers die onze zaken behartigen… Tenminste, dat is de bedoeling. Dat ook die mensen gewoon een baan hebben, geld willen verdienen, en soms de macht van het geld zo verleidelijk vinden dat ze fraudulent handelen, dat vergeten we in ons idealistische beeld. Wat ook meespeelt is de andere scope, en niveaus waarop deze mensen denken en doen. Onze politici zijn gevangen in een complexiteit waarin diverse elkaar bestrijdende machten spelletjes spelen. Zij zijn onderdeel van structuren en modellen die voor de normale burger in het dagelijkse leven verre van realistisch zijn. Bijvoorbeeld wordt terrorisme aangegrepen om vergaande en zéér dure maatregelen te treffen die ook nog eens de eigen bevolking onder curatele stellen. De drijfveer om een sterk Europa te vormen forceert culturen met heel andere normen en waardesystemen om met elkaar om te gaan, en de turbulentie die dat teweegbrengt vergt verschillende inburgerings-, integratie- en veiligheidsmaatregelen die natuurlijk ten laste gaan van de gemiddelde Nederlandse burger.

democratie

Daar hebben we allemaal niets over te zeggen. Sterker nog: we hebben alleen iets te zeggen over onszelf, en dan alleen nog maar binnen de bandbreedte die ons wordt toegestaan. Ik weet niet meer of dat nog ècht democratie is, zoals de Grieken dat vroeger als ideaal zagen.
Idealen bestaan blijkbaar niet meer. Geld wel. De uitspraak van Thomas Jefferson lijkt mooi en van toepassing, maar heeft wel een akelig ondertoontje…