De Krim crisis

Wat er ná de Olympische Winterspelen rondom de Krim gebeurt is een helder voorbeeld hoe machtige piramides kunnen botsen, en hoe de individuele mens daarvan het slachtoffer wordt. Iedereen heeft wel ìets opgevangen over de militaire ambities van Poetin, de economische spierballen van Obama en politiek verschillende benaderingen van de Europese leiders in de crisis rond de Oekraïne en het daarbij behorende schiereiland, de Krim. Onwillekeurig denk ik aan de Krim-oorlog rond 1815, waarbij prestige en economisch / militair belang eveneens een rol speelde, en Rusland het onderspit delfde tegen Turkije, Frankrijk en Engeland. De belangen zijn in ieder geval niet veranderd, en Poetin zal een herhaling van 1815 niet dulden.

Zowel Rusland als de EU spelen een manipulatief spel om te kijken hoever men kan gaan in een poging om invloedssfeer te vergroten (in dit geval gaat het om Oekraïne). Activisten worden stelselmatig gevoed met eenzijdige informatie die hun opinie bevestigt, en gesteund door machtige bondgenoten durven ze openlijke confrontaties aan. Als je dan interviews leest met mensen die niet zo beïnvloed zijn, dan merk je meteen dat niemand het probleem ziet dat de machtige politici wel lijken te zien. Niemand wil oorlog, conflicten, eigenlijk hoopt iedereen dat de wereld gewoon stabiel blijft en men met rust wordt gelaten in het dagelijkse leven.

Hoe was het ook alweer: zolang je als mens uit vrije wil jezelf kunt aansluiten bij een groep op basis van een voor jou zinvolle win-win-balans, ben je tevreden. Dat blijf je ook als de spelregels voor de win-win-verhouding niet worden veranderd zonder dat je daarop invloed hebt. Met andere woorden: zolang vrije keus niet omslaat naar dwang. In het conflict rond de Krim wordt vaak gesproken over de vrije keuze en het zelfbeschikkingsrecht van de bewoners. Maar feitelijk is er sprake van door macht gedreven politici, voor wie individuen verworden zijn tot “taalsprekers”, en die op basis daarvan territoriale grenzen willen bepalen om economische, militaire en politieke invloedssferen te vergroten. Over de gehele wereld worden grenzen na elke grote omwenteling aan de tekentafel door overwinnende machthebbers vastgesteld (zo is de Krim in 1954 door Rusland aan Oekraïne gegeven inruil voor een politiek verbond; een vorm van spelregels veranderen zonder de burgers om instemming te vragen).

De militaire belangen gaan gewoon om Russische marine bases. De balans van de invloedssfeer wordt bepaald door de keuze waar Oekraïne zich bij aansluit, de EU of de Russische Federatie. Welke taal je spreekt is nu toevallig een handig excuus. Er zijn namelijk geen meldingen van echte onderdrukking van minderheden in Oekraïne (iets wat ik van Rusland onder Poetin niet met zekerheid zeggen kan). En economisch gezien is er veel te halen en te verdienen aan Oekraïne, of het nu de verkoop van gas is, of van andere welvaartsartikelen. Na de “inlijving” van landen als Roemenië en Bulgarije kijken de banken van de EU al naar het volgende land…. Rusland heeft al veel zien wegvallen uit de vroegere Sovjet Unie, en het is begrijpelijk dat er nu een halt wordt toegeroepen aan het kruipend €-bloed.

Ondertussen wordt er een referendum op de Krim gehouden.
Is dat rechtsgeldig? Dat maakt eigenlijk niet uit: als de meerderheid van een groep mensen een bepaalde richting in wil, kan alleen onderdrukking ze daar tijdelijk van weerhouden. De vraag is hoe vrij de keuze werkelijk is, in hoeverre de propaganda-machines, de gebeurtenissen en daarop volgende spanningen de uitkomst niet van tevoren hebben bepaald. En een keuze waarbij de bestaande situatie buiten beschouwing wordt gelaten, is natuurlijk manipulatie van de eerste orde: de keuze is tussen meer autonomie en aansluiting bij Rusland (de keuze voor Oekraïne ontbreekt, reden voor de Tartaren en Oekraïners om niet te gaan stemmen).
Maar anderzijds: als in Kiev een machtswisseling mag plaatsvinden, dan natuurlijk op de Krim ook! Want ook van de omwenteling in Kiev kan men zich afvragen in hoeverre dat ècht de stem van het volk was. Het is bekend dat geheime diensten van alle landen op de achtergrond proberen de opinie te beïnvloeden en pogen individuen en groepen mensen tot handelen te brengen. De verleiding van het geld is groot. Dat blijkt wel uit de corruptie waarvan de afgezette president beticht wordt, maar ook uit de “volkswoede” om Europese steun af te wijzen. De nieuwe regering heeft een aantal oligarchen op sleutelposities gezet: het beste recept voor een kapitalistisch systeem pur sang. En dat naast de grenzen van Rusland, waar de welvaart maar mondjesmaat toeneemt (zie ook mijn verslag over Sint Petersburg). Het is tekenend dat ondanks de economische problemen in West-Europa en de bezuinigingen die ieder van ons diep in de beurs treffen, er zomaar een multi-miljardensteun wordt vrijgemaakt om de Oekraïners te overtuigen van onze goede wil.

En Amerika? Dat speelt eigenlijk een bescheiden rol in deze kwestie. Een sterke Europese Unie is niet precies wat de Amerikanen graag willen hebben, gezien hun eigen uitermate zwakke economie met een torenhoge staatsschuld (onze Europese regels zouden de USA al bankroet verklaard hebben). Maar Rusland is (samen met Brazilië, India, China en Zuid-Afrika) één van de BRICS-landen. De opkomende economieën die de èchte bedreiging voor de economische heerschappij van de USA gaan vormen. Nu nog trekken die landen zich niet zoveel van elkaar aan, of bestaat er zelfs wat wrijving. Maar als ze samen zouden gaan in één economisch overleg (tegenover de G7) dan is de “Nieuwste Wereld” een feit. En dàt is waar Amerika zich zorgen om maakt. Het BRICS-potentieel in termen van aantallen mensen, groeicijfers, grondstoffen en natuurlijke hulpmiddelen is gigantisch, en ze zijn niet (meer) te koloniseren, ook niet economisch! Dus Rusland moet een toontje lager zingen, wat aan imago-schade oplopen na de succesvolle winterspelen. Dit “spel” is een duidelijk voorbeeld hoe de machtige piramides steeds groter kunnen worden, en opgebouwd worden uit kleinere eenheden, tot op het burgercollectief toe, die zowel bank als ook motor is van het grote geheel.

Tesla

Nikola Tesla.

Nikola_TeslaOngetwijfeld een fenomenaal persoon, deze man uit het huidige Kroatië.
Iemand die Edison en General Electric versloeg met zijn wisselstroom-uitvindingen, en tegelijkertijd iemand die de economische waarde van zijn ideëen niet kon benutten.
Maar vooral was hij ergens ook een tragisch persoon.

Tegenwoordig worden hem allerhande revolutionaire denkbeelden toegedicht, oplossingen voor gratis energie en andere aansprekende, half-esoterische zaken. Probleem is dat niemand precies wéét wat hij wist en ontdekt had. Zijn grootste probleem was namelijk dat hij daar niet over kon communiceren. Hij was hèt voorbeeld van iemand in wiens hoofd de wereld vorm gekregen had. Hij documenteerde niet echt, en zijn  onderzoek is blijkbaar vooral een superieure vorm van aaneengeschakelde gedachtenexperimenten geweest. Een geniale geest, maar iemand die er niet in slaagde zich ècht, als mens, ergens bij aan te sluiten om erkenning en waardering te krijgen. Dat is immers voor ieder van ons essentieel om te kunnen leven, en Tesla had daar moeite mee. Hij bracht altijd veel met zich mee, maar kreeg weinig terug. Eigenlijk werd hij door de harde Amerikaanse zakelijkheid uitgebuit, terwijl hij waarschijnlijk veel beter tot z’n recht gekomen was met een rechtvaardige behandeling. Desondanks was hij één van de grotere geesten uit die tijd. In het begin de hemel in geprezen, en daarna vergeten en alleen gelaten, terwijl de wereld feestvierde in elektrisch licht en gebruik maakte van zijn uitvindingen. Door hem kreeg de industrie een enorme impuls, en kon de huidige wereld van consumentenelektronica ontstaan.

Voor mij is Nikola Tesla het ietwat tragische extreme voorbeeld van een mens die de wereld in zijn hoofd vorm gaf, en zich een heel leven lang niet echt heeft kunnen aansluiten bij een groep waar hij zich thuis voelde. Hij heeft zich door het leven heengeworsteld, naarmate hij ouder werd met steeds meer moeite.

Tegenwoordig zijn er aanhangers van complot theorieen die stellen dat de lobby van de gevestigde industrie en wetenschap voorkomt dat Tesla’s uitvindingen alsnog gebruikt worden. Als het waar is wat Tesla’s aanhangers verkondigen, dan zou er inderdaad een schokgolf door ons leven gaan. Maar dit is wel de tijd waarin dat kàn. Waar geld niet het probleem kan zijn om een idee  nieuw leven in te blazen. Volgens mij hoeft de groep die nu Tesla vertegenwoordigt, zich alleen maar te verenigen om hun gelijk te bewijzen. Ik ben benieuwd wanneer dat gebeurt.

Tesla_colorado

Plaatjes met Tesla in sterk elektromagnetische velden zijn er heel veel. Als je bedenkt dat zijn hersenen héél (over-)gevoelig waren voor indrukken, dan is dat héél bijzonder! Zeker in deze tijd, waar dezelfde groep die voorstander is van Tesla’s ideeën, fel ageert tegen alle elektromagnetische straling die in onze consumentenelektronica gebruikt wordt. WiFi, mobieltjes, magnetron, DECT, en zelfs elektriciteitsbedrading in huis zijn blijkbaar slecht voor ons (iets wat ik niet meteen afwijs, téveel is nooit goed, en er is nog geen ervarings-informatie voorhanden die de industrie gelijk geeft). Het blijft allemaal een beetje mysterieus en onduidelijk rondom Tesla, maar één ding is zeker: hij was een geniale wetenschapper met een héél eigen wijze van leven en werken.

Ten slotte valt me op dat veel mensen discussieren over percepties van en associaties bij de woorden die Tesla gebruikte, met name de ether. Die woordenstrijd is iets waar we in het algemeen niet mee verderkomen. Toegegeven, uiteindelijk moet een en ander wel clip en klaar geformuleerd worden, maar het is belangrijker om de gedachte erachter te begrijpen dan de precieze formulering en logische correctheid te borgen. Als je door de oogharen heen naar Tesla’s opvatting over ether kijkt, dan formuleerde hij iets soortgelijks als de wet van behoud van energie. Er komt niet ècht iets bij: wat er is wordt vormgegeven door mutaties van andere bestanddelen. Moderne natuurkundigen bevestigen dat steeds vaker. Zomaar een citaat en een dokument, voor diegene die dit interessant vindt!

“What Nikola Tesla calls “the aether” is the same fundamental universal field of energy of the universe also called: the vacuum, space, the zero point field, the quantum foam, the source field, god, the plenum… call it what you like, we are made of and bathing in an infinite field of energy that when in perfect balance that we call “empty space”.

When there is a gradient of density in the structure of the vacuum (aether, space etc.) we see a fundamental dynamic of spin of various scales in the form of a Torus expressed atoms, stars, galaxies and universes (for example, how weather spins when the atmosphere has a slight change in density (temperature) which causes a massive hurricane).

There are somewhere between 107 and 122 degrees of magnitude difference in the density of the vacuum of space-time at the cosmological level down to the quantum level. This incredibly large gradient is so baffling to physicists that the whole problem of solving for this observation has become known as “the vacuum catastrophe”, also sometimes called “the worst theoretical prediction in the history of physics.” Nassim Haramein’s equations solve for this issue as well as for the cosmological constant, the occurrence of the strong force (quantum gravity) and also unify the field of energy from the cosmological to the quantum using a geometric solution for gravity.”

 

(Read the paper)

Geld en medezeggenschap

Alles wordt tegenwoordig in geld uitgedrukt.
Opbrengsten en kosten, waarde en het verloop ervan, de context van vraag en aanbod als basis van méérwaarde en het economisch beginsel van schaarste creëren om waarde te verhogen. De kwaliteit van leven wordt in geld uitgedrukt, net zoals gezondheid en ziekte, onze mentale toestand, en zelfs de kleur van licht in de huiskamer. Geld is dè maatstaf geworden om onderling te kunnen overleggen en af te stemmen hoe we met verschillen omgaan. Zocht ik in eerste instantie bij het bewust worden van de wereld alleen nog bevestiging en erkenning bij de mensen in mijn directe omgeving, uiteindelijk kom ik erachter dat het gaat over hoeveel je verdient, hoe duur levensonderhoud is, hoe goed je kunt (be-)sparen, hoeveel je een ander (niet) gunt en ga zo maar door…

Briefgeld-muntgeld-geld-euro-betalen. groot formaat.OK. Daar leg ik me voor nu even bij neer.
Geld is belangrijk.
Mijn diensten aan de samenleving worden betaald in een soort van ruilhandel. Maar wie verdient er nu ècht aan die uitwisseling? Uiteraard de overheid, via allerlei belastingen. En het geld-wezen, door allerhande kosten en provisies in rekening te brengen, geforceerd geldontwaarding te stimuleren en vooral door iedereen te verplichten geld transacties alléén via hun diensten te laten lopen. Zo zag ik gisteren in het nieuws de hooghartige opmerking van een bobo van een creditcard firma, welke de klachten over de hoge gebruikskosten afdeed met: “Je hòeft het niet te gebruiken!” Dat zowel winkeliers als consumenten voor gebruik van de creditcard fors moeten afdragen is algemeen bekend.
Ook moeten salarissen verplicht op bankrekeningen gestort worden, en worden allerhande te betalen rekeningen alleen nog maar automatisch of online (en dus goedkoop) verwerkt. Initiatieven om dit transactie-monopolie te doorbreken worden van alle kanten tegengewerkt. Ondertussen verbaas ik me steeds weer over de torenhoge winsten, door banken en verzekeringen gemaakt en die grotendeels naar reeds rijke managers en aandeelhouders vloeien. Als een bank tòch in de problemen komt, dan wordt bij dezelfde gemeenschap gewoon wat méér geld opgehaald, en nìet bij diegenen die jarenlang winsten hebben opgestreken. Ik heb altijd begrepen dat ondernemerschap een risico met zich meebrengt: je kunt winst maken, maar ook verlies. Dat is blijkbaar niet zo geregeld voor de meeste bankiers en financiers.

SamenlevingDe overheid heeft een nog grappiger systeem bedacht: je betaalt belasting in minstens 3 situaties

  1. als je geld verdient
  2. als je geld bezit
  3. als je geld uitgeeft.

Geld vernietigen mag niet, want het is eigendom van de Nederlandse Bank, dus er blijft geen andere mogelijkheid dan betalen 🙂 . Omdat geld bovendien ook nog eens alleen maar minder waard wordt, wordt je gedwongen om méér geld te blijven verdienen door naar je werk te gaan en je vooral goed aan te passen aan de werkomgeving. Stel dat iedereen zou kunnen rentenieren….. We kijken dan wel meewarig naar landen waar mensen alleen maar even werken om hun dagelijkse kostje te verdienen, maar het hééft wel wat… een bepaalde vrijheid die ondersteund wordt door ruilhandel van spullen die nodig zijn als eerste levensbehoeften…. Maar goed, dat is weer een ander systeem.

april_0811-13_democratie

Hier, in Nederland, doet zich de vraag voor in hoeverre je zelf iets te zeggen hebt over wat er met jouw geld, dat je verplicht aan “het systeem” moet afdragen, gebeurt. Ons antwoord is natuurlijk: “democratie“. Met ons meer-partijen stelsel en regelmatige verkiezingen zorgen we voor kundige vertegenwoordigers die onze zaken behartigen… Tenminste, dat is de bedoeling. Dat ook die mensen gewoon een baan hebben, geld willen verdienen, en soms de macht van het geld zo verleidelijk vinden dat ze fraudulent handelen, dat vergeten we in ons idealistische beeld. Wat ook meespeelt is de andere scope, en niveaus waarop deze mensen denken en doen. Onze politici zijn gevangen in een complexiteit waarin diverse elkaar bestrijdende machten spelletjes spelen. Zij zijn onderdeel van structuren en modellen die voor de normale burger in het dagelijkse leven verre van realistisch zijn. Bijvoorbeeld wordt terrorisme aangegrepen om vergaande en zéér dure maatregelen te treffen die ook nog eens de eigen bevolking onder curatele stellen. De drijfveer om een sterk Europa te vormen forceert culturen met heel andere normen en waardesystemen om met elkaar om te gaan, en de turbulentie die dat teweegbrengt vergt verschillende inburgerings-, integratie- en veiligheidsmaatregelen die natuurlijk ten laste gaan van de gemiddelde Nederlandse burger.

democratie

Daar hebben we allemaal niets over te zeggen. Sterker nog: we hebben alleen iets te zeggen over onszelf, en dan alleen nog maar binnen de bandbreedte die ons wordt toegestaan. Ik weet niet meer of dat nog ècht democratie is, zoals de Grieken dat vroeger als ideaal zagen.
Idealen bestaan blijkbaar niet meer. Geld wel. De uitspraak van Thomas Jefferson lijkt mooi en van toepassing, maar heeft wel een akelig ondertoontje…

Denken is één, doen is twee….

meditatie_steenOok al weet je hoe het zit… Ook al besef je dat het anders moet…. De knop gewoon even omzetten lukt eenvoudig niet. Je wéét dat je je eigen gedachten vormt, en daarmee je wereld aanschouwt, waarin je gelukkig bent of juist heel bedrukt. Waarin jouw gedrag en houding het verschil uitmaakt tussen succes en falen. Je hebt alles gelezen, alle goeroes aangehoord, en toch blijf je verstrikt in denkpatronen die je steeds weer naar dezelfde valkuilen en drogredenen leiden. In plaats van sterkere verbondenheid met anderen neig je meer en meer naar jezelf isoleren, naar afstand nemen omdat je niet begrepen wordt en ook niet kunt overbrengen waarom. Hoe kun je dan “heer en meester” worden over je eigen brein?

Ik ben geen psycholoog of psychiater. Als jij en je omgeving last krijgen van deze verschijnselen, doe je er goed aan om (professionele) hulp te zoeken. Let dus goed op de signalen uit je omgeving. Hoe bot of onvriendelijk deze ook mogen zijn, ze zijn wel altijd eerlijk omdat ze iets terugspiegelen naar jou. Wees zelf dan ook net zo eerlijk en zoek de oorzaak van die reacties niet meteen in je omgeving, maar bij jezelf. Dat is immers het enige waar je wellicht controle over kunt hebben? Natuurlijk hebben anderen ook zo hun makken, niemand is perfect! En sommige reacties moet je dus niet àl te letterlijk nemen. Maar toch, het feit dàt er een reactie kwam is op zich al een waardevolle boodschap! Nogmaals: kom je er niet uit, zoek dan hulp!

Mensen kunnen soms urenlang piekeren, doorzagen over één specifieke gedachte, de hele context kwijtraken en helemaal gefixeerd raken op slechts een paar thema’s. De logica raakt vervormd en je gedachten buigen elke situatie om naar wat het beste uitkomt. Soms kan zo een waanwereld ontstaan, waarin normale elementen een heel andere betekenis krijgen dan bij mensen uit je omgeving. Dat doorbreken is niet eenvoudig, maar als we er bijtijds bij zijn is er veel mogelijk!

hersenen

Daartoe moeten we wel een paar andere dingen begrijpen over onze hersenen. Het helpt om de hersenen te zien als een complexe elektrochemische computer. “Computer” omdat er allerhande informatie binnenkomt, verwerkt wordt, al dan niet opgeslagen en weer doorgegeven wordt aan ons lichaam. “Elektrisch” omdat er door alle (en dat zijn er héél veel) zenuwcellen kleine ladingen verplaatst worden die samen bepaalde totaalindrukken opleveren. “Chemisch” omdat het beïnvloeden van die ladingsverplaatsingen (en dus het “sturen” van onze gedachten) gebeurt met specifieke stoffen om transport te stimuleren, juist te dempen of zelfs te blokkeren. Veel geneesmiddelen bij psychische problemen proberen deze chemische balans beter op orde te krijgen. VerslavingSommige mensen experimenteren zelf met bepaalde middelen, maar de kans op verslaving is dan niet gering. De hersenen proberen namelijk altijd een toestand te bereiken waarin ze geen onplezierige dingen moeten doen. Dingen uit de weg gaan, problemen ontkennen, wegvluchten in overdreven activiteit, soms zelfs levensgevaarlijke risico’s nemen… allemaal situaties waarin de hersenen ons voor de gek houden opdat we iets NIET onder ogen hoeven te zien. Verslaving hoort in datzelfde rijtje thuis. Er zijn namelijk stoffen die ons een positief of “goed” gevoel geven, en andere die juist een negatieve spiraal veroorzaken. Piekeren en zich continu zorgen maken zijn symptomen van zo’n negatieve spiraal, en een teken dat de chemische balans in onze hersenen teveel naar één kant overhelt. Overigens: altijd lyrisch zijn en super positief is óók niet normaal… de chemische balans is dan naar de àndere kant doorgeslagen. Daar kunnen mensen nèt zoveel last van hebben als van gedurig somber gestemd zijn.

cranberry-met-pure-chocolade1

Wat kunnen we doen om de stofwisseling in onze hersenen te beïnvloeden? En daarmee meer controle over ons denken (het proces) en onze gedachten (de resultaten) te krijgen? Het is bekend dat een chocolaatje invloed heeft, maar teveel daarvan is niet gezond. Net zoals koffie, roken en andere genotsmiddelen. Een marathon lopen om voldoende endorfines vrij te maken? Daar moet je maar de conditie voor hebben! Ieder moet zijn eigen weg vinden. Wat ik wèl interessant vind is hoe sommige mensen bijvoorbeeld van de één op de andere dag kunnen stoppen met roken, of vegetariër worden, of uit een relatie kunnen stappen. Wellicht zijn daar vele pogingen aan voorafgegaan. Ik denk dat de eerste reeks pogingen ontstonden vanuit een negatief gevoel, bijvoorbeeld schuldgevoelens of het besef dat de omgeving iets anders verwacht. Zèlf sta je er dan nog niet ècht achter, maar je neemt een besluit om je goede wil te tonen. Diep in jezelf heerst echter nog de onzekerheid, de twijfel. Dan is een terugval in oude gewoonten bijna voorspelbaar.
Anders is dat bij mensen die een soort van overwinningsgevoel ervaren. Mensen die ècht het idee hebben dat ze ergens mee afrekenen, zegevieren over iets dat hen lang achtervolgd heeft. Zo’n gevoel zorgt voor een vloed van stoffen die een goed gevoel geven, in plaats van een slecht gevoel. En die stoffen spoelen a.h.w. die andere blokkerende stoffen weg. Er leeft dan ook een opgelucht gevoel, alsof je van binnen gereinigd bent.
Om zoiets te bereiken is vaak een omslagmoment nodig, een ervaring die de bakens verzet. Dat kan een heel ingrijpende gebeurtenis zijn, maar ook een plotseling inzicht, een moment waarop je wéét: “Nu is de tijd rijp!“.

Is het mogelijk om zo’n “state of mind” bewust te bereiken? Kunnen we er naartoe te werken, zodat het omslagmoment zich vanzelf aandient? Ik denk dat dat kan door aan positieve ervaringen te werken. “Count your blessings!” zeggen ze wel eens. We weten al dat de hersenen niet alleen maar informatie van onze zintuigen verwerken, maar ook de voorgaande ervaringen meenemen en bovendien gestuurd worden door gevoel en intuïtie. Slagen we erin om selectief genoeg plezierige indrukken aan te bieden, dan kan dat voldoende tegendruk geven aan de voorkeur van de hersenen om andere onplezierige zaken te vermijden. Je voelt je dan gesterkt door een positieve stemming waardoor de negatieve emoties minder op de voorgrond treden. Meestal is een chocolaatje niet voldoende. Leuke herinneringen ophalen is zeker zinvol, als dat niet leidt tot beklagen van de huidige situatie. avondje-uitVaak moeten we even wèg uit de omgeving waarin we normaal gesproken leven, moeten we iets doen wat ongebruikelijk is in de gegeven situatie. Zonder te overdrijven, en met hulp van anderen die ons behoeden voor overdrijven en dóórslaan in een bepaalde richting. geurkaarsen-met-kerst-01Erover praten en nadenken in een bijzondere, rustgevende omgeving, de aandacht ècht op jezelf richten en niet op de bedreigingen van buiten… Voor sommige mensen is dat yoga en meditatie, voor anderen een dagje sauna of een lange boswandeling met goede kennissen. Er zijn zoveel mogelijkheden, zodra we ze maar willen zien. Simpelweg om uit de valkuil van onze eigen voortdravende gedachten te ontsnappen. Gewoon kunnen zeggen: “STOP!” en iets anders doen. Accepteren dat iets niet opgelost hóeft te worden. Jezelf ontslaan van de verplichting waarin je jezelf gevangen hebt. De wereld biedt zoveel méér mogelijkheden dan we ons kunnen voorstellen…

Loesje: “Je moet niet alles geloven wat je denkt!”

loesjeMijn vader las het in de nieuwe weekkalender 2014 van Loesje, en beiden schoten we in de lach… Deze spreuk past wonderwel bij het thema van deze blog. Ik weet dat de idee dat je hersens een enorme invloed hebben op je leven, en dat je daar dus ook wat mee kunt doen, niet nieuw is. Op verschillende manieren hebben mensen in heden en verleden daar aandacht aan gegeven. loesje wees jezelfEn op dat moment van een inzicht brengend samen lachen besefte ik dat het “Loesje” initiatief daar al heel lang op een zeer effectieve en aangename manier mee bezig is. Soms misschien met een kleurtje, maar toch over het algemeen eenieder aansprekend  op de eigen verantwoordelijkheid om een idee te vormen en niet alles klakkeloos aan te nemen.
Dus, gewoon als lichtvoetige verwijzing naar Loesje: een paar links en wat plaatjes…

http://nl.wikipedia.org/wiki/Loesje
http://www.loesje.nl/#home
http://www.loesje.org/

Loesje-Olifantenhuid-480x675 Loesje_loslaten

 

 

 

 

 

 

 

“Poor is only poor only if they choose to be…”

Toeval bestaat niet, zegt men…
Maar toch: bij toeval stuitte ik een tijdje geleden op bijgaande youtube video van Shania Twain die een speciale uitvoering zong van “Coat of many colors” van Dolly Parton.

In deze (verkorte) versie was er één zin die me erg aansprak, en helemaal past in mijn beeld dat ieder keuzes maakt hoe zijn of haar werkelijkheid eruit ziet: “Poor is only poor only if they choose to be…” In een fits trekken dan allerlei perikelen in Nederland over drastische bezuinigingen en de verworvenheden die daardoor geraakt worden door mijn hoofd. Het groeiende besef dat er eigenlijk geld genoeg is, maar helaas te vaak frauduleus in verkeerde handen terecht komt, maar tegelijkertijd dat we ook geld verkwisten met elkaar bezig te houden op nationaal en europees niveau, en het graaien van de overheid in wat de burger aan zekerheid heeft opgebouwd. Werkgevers die de kans aangrijpen om hun marges te verhogen, wat uiteindelijk alleen een paar aandeelhouders gelukkig maakt.1st Birthday Philippines
En dan kijk ik naar een kinderfeestje in de sloppenwijken van Quezon. De eerste verjaardag die zo belangrijk is omdat de gevaarlijkste tijd voor een pasgeboren kind dan voorbij is. Met (omgerekend) 50€ heeft een hele gemeenschap een onvergetelijke middag, en leggen ze zelf kleine beetjes bij om een saamhorigheidsgevoel te bevestigen dat men voor elkaar wil zorgen, hoe weinig geld er ook beschikbaar is.

Het zit inderdaad in ons hoofd, en de keuzes die we maken bepalen we zelf. Daarbij helpt het om zo nu en dan een ander perspectief te kiezen. Om problemen in uitdagingen te veranderen. Om bedreigingen als kansen te zien. Loslaten wat je wenst en omarmen wat je krijgt….

Coat of many colors.

Back through the years I go wandering once again,
Back to the seasons of my youth.
I recall a box of rags someone gave us
and how my mama put the rags to use.
There were rags of many colors and every piece was small
and I didn’t have a coat and it was way down in the fall.
Momma sewed the rags together, sewing every piece with love,
she made my coat of many colors that I was so proud of.

My coat of many colors that my mama made for me,
made only from rags but I wore it so proudly!
I know we had no money but I was rich as I could be,
in my coat of many colors, my mama made for me.

So with patches on my britches and holes in both my shoes,
in my coat of many colors I hurried off to school,
just to find the others laughing and a making fun of me,
in my coat of many colors my mama made for me.

They didn’t understand it and I tried to make them see,
that poor is only poor only if they choose to be!
I know we had no money but I was rich as I could be,
in my coat of many colors my mama made for me.
Made just for me…

Wie blijf ik?

‘Google en Facebook helpen nadenken over digitale dood’

digital-deathWe staan er inderdaad niet bij stil.
Sowieso niet overigens: nadenken over wat er ná je dood moet gebeuren houdt meestal op bij de uitvaart en het testament. Ons leven is ons gegeven, en vanaf de geboorte zitten we opgezadeld met de vraag hoe we onszelf en anderen ervan kunnen overtuigen dàt we leven en wie we zijn (dus ook hòe we graag willen leven). Sommige proberen het groenere gras bij de buren te zien door andere dimensies, een leven na de dood, reïncarnatie en al dat soort thema’s te bestuderen. Omdat we ons zulke zaken kunnen voorstellen bestáán ze ook (we bouwen immers de wereld in ons eigen brein op?). Of we er in voldoende mate overeenstemming met anderen over kunnen krijgen, is al eeuwen lang de vraag, maar het blijft ons boeien.

In deze tijd voegt internet en alles wat daar omheen hangt aan communicatie, verwerking en opslag van gegevens extra dimensies toe aan ons bestaan. Waar je vroeger bij de bank aan de balie persoonlijk geholpen werd, ben je nu een database dosier met een aantal kengetallen. Kontakt leg je via internetbankieren, en de bank besluit wat je allemaal te zien krijgt als je inlogt. De jongeren die opgaan in de magie van online gaming hebben virtuele identiteiten die met elkaar strijden om eer of harde valuta. Zij hebben een héél ander beeld van een bank als mijn generatie. Het café is vervangen door dating websites en virtuele ontmoetingen. Webshops geven de mogelijkheid tot online wenslijsten waarmee iemand een ander kadootjes kan geven zonder de deur uit te gaan. 3 Klikjes en je bent klaar. In plaats van een vliegticket van 700€ koop ik nu een tablet van 300€ waarmee ik via internet over elk land op de wereld alles kan lezen, foto’s en filmpjes van reizigers kan zien, discussies kan voeren over fantastische belevenissen, en dat alles op momenten die mij passen en in de rust van mijn eigen kamer. Zonder dat we het beseffen wordt ons internet-gedrag statistisch geanalyseerd, en worden op basis daarvan koppelingen aangebracht tussen sites die we eerder bezochten en andere sites waarvan “men” vindt dat die ook de moeite waard zijn voor ons. Mijn virtuele identiteit wordt als het ware verrijkt met meta-data waar ik weinig invloed op heb (noem het maar mijn internet-imago). Nu ook het werk meer en meer verschuift naar (inter)netwerk activiteiten, hoef ik straks mijn kamer niet meer uit om te leven. Eten bestellen en kant-en-klaar bezorgd krijgen is geen probleem meer. In mijn beschermde cocon is mijn beeldscherm het venster op de realiteit geworden.

Maar ondertussen heb ik in die virtuele wereld wel een complexe (en wellicht ook onsamenhangende) identiteit opgebouwd. Waar mijn bewustzijn ophoudt als mijn lichaam er de brui aan geeft, blijft die virtuele wereld doorgaan als er geen maatregelen genomen worden. Automatische betalingen kunnen doorlopen, abonnementsgelden worden afgeboekt, verjaardagskaarten blijven binnenstromen, virtuele kennissen blijven vragen waarom je geen kontakt meer wilt hebben…. Dat is allemaal wel repareerbaar, maar dan moeten nabestaanden wel wéten waar je allemaal actief bent. En dat is nu het grote probleem. Internet heeft ook iets heimelijks. We vinden dat we onze internet activiteiten en identiteiten verborgen moeten houden (kijk maar naar de ophef over de spionage activiteiten van de NSA en de oplaaiende discussie over privacy). En wat te denken over onze collecties foto’s en films? Vroeger tastbare objecten in de vorm van rollen celluloid en zware albums, nu bits en bytes op PC’s, draagbare media, internetopslag, digitale kaartjes enzovoort. Wie mag wat zien? Celebrities merken dat privé filmpjes beter niet uit kunnen lekken op internet. De meeste mensen zullen niet interessant genoeg zijn voor de media, maar toch…. Wie beheert je data als je er zelf niet meer bent?

We bouwen tijdens ons leven een wereld op waarin we onszelf kunnen herkennen, en waarin we (hopelijk) gewaardeerd worden. Die context wordt uitgebreid met virtuele internetdomeinen. Gezien de hoeveelheid en verscheidenheid aan informatie die ongemerkt wordt opgebouwd, is het goed om daarin een zodanige ordening aan te brengen, dat we bij testament kunnen zeggen wat ermee moet gebeuren. We moeten ook goed naar de instellingen en voorwaarden van verschillende internetsites kijken waar we geregistreerd staan en waar we data hebben opgeslagen. Zoals altijd gaat het weer om bewustwording. Internet is niet meer weg te denken uit ons leven. We zijn er in sneltreinvaart in gezogen, verleid door de aangename en gemakkelijke kanten ervan. Zoals altijd komt na die eerste kennismakingsfase een moment dat we ons bewust moeten worden van de keuzes die we kunnen maken. Zodat er na onze dood geen twijfel bestaat over de vraag: “Wie blijf ik?”

P.S.: natuurlijk klinkt dit overdreven. We zoeken nog steeds graag de massa op. Een etentje met z’n tweetjes hééft nog steeds charme. En een beetje shoppen (“kijken, kijken, maar niet kopen!”) is ook nog steeds een gewild tijdsverdrijf. Bovendien moet je je de middelen om een virtuele internetwereld te betreden wel kunnen veroorloven. Maar als ik om me heen kijk en ik zie een groep vriendinnen aan een “high tea” tafel zitten, met allemaal een mobieltje in de hand, elkaar vertellend wat ze aan berichten ontvangen….

Mind games

Het zal nu zo’n 20 jaar geleden zijn.
Met mijn toenmalige (en zéér gewaardeerde) baas liep ik op een zonnige voorjaarsdag over een druk bezet parkeerterrein van het ene naar het andere Philipsgebouw, toen hij aan mij zag dat ik ergens mee worstelde. Ik wist dat indertijd nog niet, maar mijn carrière zat een beetje in de lift, en ik maakte voor het eerst mee welke (gedrags-)verschillen er bestaan tussen diverse niveaus binnen het pyramide bouwwerk van Philips. Nog een echte techneut zjnde, waarvoor de werkelijkheid eenduidig en transparant is (of hoort te zijn), wilde ik mezelf geen geweld aandoen door NIET de (hele) waarheid te vertellen. Ik weet het onderwerp niet eens meer, maar onderliggend thema was dat als je iets wilt bereiken, je bepaalde dingen op het juiste moment tegen geselecteerde mensen moet vertellen. Al dan niet bewust probeert iedereen iets te bereiken op een dergelijke manier (en als jij niet meedoet, dan…). Van nature ben ik voor 100% transparantie en normen zoals “eerlijk duurt het langst“. Iets (nog) niet zeggen, of op een bepaalde manier om een zekere indruk achter te laten…. hmmmm….

Wat mij van die korte wandeling is bijgebleven is de opmerking van mijn baas: “Rens, het is allemaal maar een spel! Je moet het niet te serieus nemen, zolang je er zelf niet onder lijdt.” Indertijd hielp mij dat in zoverre, dat ik alles minder persoonlijk nam, en meer afstand kreeg tot de materie. Dat luchtte in ieder geval enigszins op, en daardoor konden een aantal problemen opgelost worden. Mijn carrière verliep verder voorspoedig.

Nu, zoveel jaren met levenservaring later, overweeg ik hoe deze opmerking past in het kader van “It’s (just) a thought!“.
Dat we ons leven in ons hoofd vormgeven, is voor mij wel duidelijk. De opmerking van mijn baas heeft ervoor gezorgd dat ik een ander soort gedachte toeliet bij het bouwen van mijn wereld, een (management-) dimensie die tot dan toe redelijk afgeschermd was gebleven. Maar als we steeds bezig zijn een spel te spelen, zou ik dan eigenlijk niet moeten zeggen: “It’s (just) a game!” ? Het is waar, de “mind games” (of “Gehirntricks“) in ons hoofd bepalen hoe ons leven eruit ziet, wat we op zekere momenten doen of juist achterwege laten. Maar als het allemaal maar een spel is, wat is dan de zin (en onzin) van dit leven? Van alles waar we naar streven? Is er überhaupt iets serieus te nemen als je even afstand neemt, en elk nietig leventje als één van de trilliarden aanzwellende en uiteenspattende zeepbelletjes in ons universum beschouwt? Waar doen we dit alles eigenlijk voor, gedreven door rationale gedachten, hartstocht en intuïtie? Een goddelijk plan? Of gewoon een biologisch aarde-verschijnsel?

Een paar weken geleden is een kind verdronken in een vijver in Meerhoven. Veel emoties, natuurlijk, enerzijds richting de familie en de moeder die nog gepoogd heeft haar kind te redden. Anderzijds omtrent de hulpverlening waarbij ongenuanceerde meningen uiting gaven aan verborgen frustraties en de hulpverleners deels met een onverwerkte hulpeloosheid achterblijven. En dit weekeinde is in Brabant een hot item de moord op een jonge moeder van 3 kinderen door haar ex-man. Denkend aan het drama dat zich afspeelde, bekruipt mij een gevoel van nutteloosheid, vernietiging van waarde, onomkeerbare wendingen in levens van mensen. En wat een paar weken geleden “hot” was, is nu alweer vergeten, en wat nu de voorpagina haalt, is over een paar weken weer verdrongen door andere gebeurtenissen.
Na voldoende jaren deze cadans meegemaakt te hebben, wordt je een beetje imuun, ongevoelig. En blijf je jezelf afvragen wat het nut is van dit alles, het doel van dit groteske levensspel. Traditionele antwoorden bevredigen niet, en toekomstige antwoorden zullen het niet beter doen. Het is natuurlijk ook een beetje een “mind game“, maar ik kies ervoor om blij te zijn als ànderen blij zijn. Als mijn hulp of participatie leidt tot een glimlach en wellicht een dieper gevoel van verbondenheid, dan heb ik iets gedaan wat voor mij zinvol is. Iets in me zegt dat deze verbondenheid wellicht de dualistische verschillen die we waarnemen kunnen overbruggen. Maar om eerlijk te zijn: dat is niet mijn doel. Ik speel mijn spel, en aan het eind ervan zal de Scheidsrechter wel zeggen wat de uitslag is.

NLP privé

Ooit heb ik geleerd dat onze besluiten ingegeven worden door een combinatie van intuïtie, emotie en verstand. We kunnen vertrouwen op ons buikgevoel, we moeten meer luisteren naar ons hart en we zouden soms wat rationeler kunnen zijn. Die scheiding van diverse ervaringsniveaus via ons lichaam heeft ervoor gezorgd dat we altijd wel een excuus hebben als we een foute inschatting maken. Maar al te vaak wordt deze scheiding misbruikt als verontschuldiging van onze “Gehirntricks“. Onze intuïtie is immers niet te rationaliseren, en onze emoties zijn zuiverder dan logische redeneringen. We zullen steeds die ervaring kiezen die ons gedrag in een bepaalde situatie het beste rechtvaardigt, hoewel we vaak wel beter weten. Iedereen heeft in z’n eigen leven wel voorbeelden hoe een zonde tot iets aanvaardbaars wordt getransformeerd door een juiste mix van intuïtieve, emotionele en rationele motivatie van vertoond gedrag. Ik noem dat “NLP privé“, de kunst om jezelf zodanig te overtuigen van je gelijk dat je er echt in gelooft.

Ik was ooit vertrokken van de idee dat de werkelijkheid slechts in onze hersenen bestaat, en ontspruit uit de waarnemingen en resulterende ervaringen als gevolg van de wereld om ons heen. Emoties en gevoelens, gevoed door diep in ons verankerde overtuigingen en (on-)zekerheden, geven een bont tintje aan ons wereldbeeld. Buik en hart spelen dan wel een belangrijke rol, ons brein is de werkelijke regisseur van de werkelijkheid waarin wij onszelf manifesteren. Van daaruit ben ik erg geïnteresseerd in hoe ons verstand werkt, welke invloeden werkzaam zijn op onze hersenen, en hoe we zelf als producent een bepalende stem kunnen krijgen in de film van ons leven.

Mensen die geestelijke blokkades willen overwinnen worden vaak met de een of andere vorm van NLP geconfronteerd. Het is de kracht van de taal, de woordkeus die je zelf uitspreekt, waardoor je als het ware andere denkpatronen kunt programmeren. In wezen is dat niet heel anders als wat de buitenwereld via nieuws en reclame al met je doet, maar met NLP probeer je baas in eigen hoofd te worden. Het is meer dan rationaliseren van gevoelens (RET) en het doel is om tot voor jou bevredigender gedrag te komen. Om ons bestaan te bevestigen moeten we communiceren, gebruik maken van taal. Het “Woord” neemt ook in de bijbel en andere religieuze geschriften een dominate rol in. Onze woordenschat en onze eigen voorkeur bij woordkeuze  vertelt veel over onszelf. Het bewust naar onszelf terugkoppelen van deze woorden kan enorm helpen onze blokkades te overwinnen.

Het zijn niet de problemen zelf die het ons zo moeilijk maken, maar de manier waarop we tegen deze problemen aankijken (naar de Griekse wijsgeer Epictetus).

Iets is immers pas een probleem als we het zelf zo ervaren; voor een andere persoon in vergelijkbare omstandigheden kan dat heel anders zijn. Zelfs het moment van de dag en de mensen om je heen kunnen van invloed zijn op je eigen ervaring.

Het is interessant om te constateren dat in een wat lossere opvatting we eigenlijk constant onbewust met NLP bezig zijn. Jezelf in de spiegel moed inspreken, bewust kiezen voor een sessie met een “Tsjakaa!“-goeroe, mogelijk lastige situaties alvast van tevoren als een draaiboek in je gedachten afspelen, via een kritische houding een negatief gevoel in stand houden, of juist omgekeerd: overal een positieve draai aan geven… Het zijn allemaal trucs om je hersens in bepaalde toestand te brengen waardoor je de wereld aandurft. We willen ook graag weten hoe de mensen om ons heen in die wereld staan, hoe ze reageren op situaties, en hoe je ze het beste kunt benaderen. Uiteindelijk moeten we immers samen elkaar bevestigen, want anders is onze werkelijkheid zinloos. Daar zijn dan weer andere hulpmiddelen voor, modern en oeroud. Van “Insights” tot “Astrologie” zijn er allerhande modellen waarmee mensen gemodelleerd worden. Het gevaar van dit soort modellen is natuurlijk het stempeltje wat we op iemands voorhoofd drukken. Als we zeggen dat iemand erg “rood” is, of zich als een echte “Ram” gedraagt, dan vormen we in feite het (vooroordeel) beeld in ons hoofd. Blijkbaar hebben we dit soort generalisaties nodig, kunnen we niet anders dan een gesimplificeerd model opslaan in onze hersenen. We weten natuurlijk best wel dat de werkelijkheid complexer is, maar toch zijn de etiketten die we mensen en situaties toedichten dominant in ons denken. Als we erin slagen ons deze mechanismen bewust te maken kunnen we afstand nemen van onze eigen beperkingen in het benaderen van de wereld. Dan is de gedachte in ons hoofd niet meer een illusionaire wereld die we proberen in stand te houden, maar een open en nieuwsgierige waarneming van onze omgeving zonder oordeel en voorkeur.

It’s A Thought, isn’t it?

Onlangs hadden mijn vader en ik het over een aanwijzing van een arts die door hem en mijn broer zo ongeveer tegengesteld uitgelegd werden. Mijn verklaring was dat ze waarschijnlijk beiden gelijk hadden, alleen dat ieder op zijn manier in één bepaalde richting overdreef. Mijn vader, omdat de boodschap lastig voor hem was, en zijn hersenen de interpretatie zo veel mogelijk in zijn voordeel maakten, en mijn broer, die zich zorgen maakt over de situatie en daardoor juist de andere kant op redeneert. Voor mij was het een zoveelste bewijs dat iemands wereldbeeld ècht alleen in de hersenen gevormd wordt. En dat de afstemming tussen individuen over dezelfde bron wel eens fout kan gaan.

Het viel me later op dat ik in het gesprek het woordje “jij” op verschillende manieren gebruikte:

  • als aanduiding voor de mens met wie ik sprak
  • als identificatie van de persoonlijkheid, welke heerst over het lichaam en aan wie de diverse processen in het lichaam ten dienste staan (de “ik”)
  • als aanduiding voor de (functie van de) hersenen bij beeldvorming en communicatie

De persoonlijkheid is datgene wat zich in diepste kern “ik” noemt. Dat is méér dan een kale levensvonk, daar zitten wel degelijk aspecten aan die een bepaalde eigenheid geven aan de persoon in kwestie. Bepaalde sterktes en zwaktes, voorkeuren en neigingen, dat wat van nature bij je hoort. Deze persoonlijkheid worden we bewust via of in ons zenuwstelsel (inclusief de hersenen). Dat wil voor mij niet zeggen dat het dan ook dáár zetelt… Wellicht is onze persoonlijkheid op een bepaalde gedistribueerd over ons hele lichaam, en kunnen we heel wat schade oplopen voordat de persoonlijkheid zelf verandert. Ik vind het altijd de kunst om dóór de buitenkant héén te kijken, speciaal bij mensen die communicatieproblemen hebben.

De hersenen zijn als interpreterend orgaan, maar ook als communicatie interface onlosmakelijk met de persoonlijkheid verbonden, maar kunnen wel “omgeprogranneerd” worden. Ik kan ervoor kiezen andere normen te hanteren, of vooroordelen opzij te zetten. Die opdracht geef ik dan mijn hersenen, zodat filters en andere processen bijgesteld worden. Sommien zijn zich bewuster hiervan dan anderen. Maar allen hebben dus wel degelijk een wereld in hun eigen hoofd, beleefd door de persoonlijkheid die op de achtergrond de touwtjes in handen heeft.

De dagelijkse interactie is op het niveau van het lichaam, en wordt sterk gekleurd door momentane invloeden van buitenaf. Op dit niveau is gedragsverandering aan te leren, maar alleen als men (= de persoonlijkheid zelf) het zelf wil (= bereid is de hersenen anders te programmeren). Kiezen we de makkelijke weg? De veilige weg? Of gaan we de confrontatie met onszelf aan? En als we “het” eventjes moe zijn, over welk niveau praten we dan? Bewustwording heeft vooral te maken met zelfreflectie over dit soort mechanismen met als doel daar meer contrôle over en begrip voor te krijgen.