Vasthouden of loslaten?

zand2Soms heb je van de thema’s die je plotsklaps opvallen en die je vervolgens een tijd lang blijft herkennen in je omgeving. Zoals wanneer je op een goede dag ziet dat er witte Clio’s rondrijden: vanaf dat moment zie je overal van die flitsende autootjes. Zoiets heb ik de laatste tijd met situaties op het werk, waarbij vasthouden en/of loslaten voor mensen en organisaties  een dilemma lijkt. Ook de effecten daarvan op de dynamiek in de teams zijn zeer interessant: van openlijk getoonde frustraties tot gemotiveerde samenwerking.

Met enige regelmaat worden de resultaten van Philips bekend gemaakt. Dat is altijd een gemengd bericht: positieve ontwikkelingen naast tegenvallers, en goede progressie op gebied van verandering versus herstructureringskosten en reorganisaties. Daaromheen cirkelen dan reacties van de financiële markten en de sociale partners. Aan de buitenzijde van de Philips-piramide  ontstaat zo een consistent beeld van het bedrijf en de heersende toekomstverwachtingen.

Aan de binnenzijde van die piramide zien de medewerkers in principe dezelfde berichtgevingen en reacties. Maar in tegenstelling tot de buitenwereld hadden de medewerkers invloed op de resultaten en merken ze ook de consequenties daarvan. Ze worden beïnvloed door de sturing èn de reacties van de hogere niveaus. loslaten-vasthoudenHet bevredigen van de shareholders en de financiële beheerders wordt door bedrijven als Simac al niet meer gezien als zinvol, en soortgelijke tendensen worden steeds sterker, zeker onder invloed van de overheersing door buitenlandse bedrijfsvoering. Medewerkers hebben grosso modo 2 soorten wisselende reacties: alles helemaal omgooien en de koers radicaal veranderen, of juist vasthouden aan wat allemaal in het verleden zo goed gewerkt heeft. Daarbij spelen zaken als baanzekerheid een belangrijke rol, zeker in een tijd waarin de regering nogal wat zekerheden en verwachtingen uitholt. Sommigen blijven daarvoor vasthouden aan hun rol en functie, ook als dat niet meer efficient is, en anderen proberen juist de vrije ruimte te zoeken om zichzelf onmisbaar te maken. Conservatieve stromingen in de business strijden met nieuwe initiatieven. Europese tradities, Amerikaanse geldingsdrang en Aziatische ambities worden verenigd in wereldomvattende plannen.

loslatenAl deze reacties, van laag tot hoog in de Philips-piramide, zorgen voor een ondernemingsdynamiek die al dan niet leidt tot goede resultaten. Het is interessant om op micro èn op macro schaal te zien hoe we worstelen met loslaten of vasthouden, terwijl aan de buitenkant het bouwwerk gevormd wordt door branding en commerciële rapportages. Het is als in een groot gezin: van buiten een eenheid, en van binnen vol dynamiek!

Nieuwsgierigheid?

hackingHet leuke van een eigen server hebben, is de ontdekking dat je plotseling veel aandacht hebt, ook uit hoeken waarvan je het niet verwacht. Het is vergelijkbaar met de pogingen om een gesloten voordeur open te krijgen, een beetje rammelen en hopen dat er wat gebeurt. De server blokkeert redelijk snel pogingen tot ongeoorloofde toegang en slaat daarvoor de IP adressen op van de boosdoeners. Wat opvalt is dat de buitenwereld op allerhande manieren probeert binnen te komen, via verschillende applicaties en protocollen enzovoort. Hackers, uiteraard, maar ook legitieme bedrijven die zoeken naar spam-servers (al dan niet opzettelijk als zodanig ingericht). Alhoewel ik van een legitiem bedrijf eigenlijk niet verwacht dat ze proberen in te loggen via low-level toegangen, in ieder geval niet vruchteloos meerdere keren achter elkaar.

Een bloemlezing van geblokkeerde IP-adressen:
5.39.64.32: uit Frankrijk
78.38.56.103: uit Iran
177.103.223.239: uit Brazilië
5.61.37.38: relay server uit Duitsland, een hackers platform
74.101.57.23: uit de USA
211.104.36.82: uit Korea
46.29.255.17: uit Zweden
81.192.156.83: uit Marokko
60.29.35.126: uit China
202.77.177.16: uit Hong Kong
178.32.28.189: een Poolse gebruiker via een Franse host op een Nederlands netwerk…
41.38.220.94: uit Egypte
212.67.219.20: uit Verenigd Koninkrijk
37.247.108.218: uit Turkije
186.246.41.173: uit Indonesië

De lijst is vele honderden adressen lang. Landen als Syrië, Irak, Servië, Hongarije, Oekraïne, Rusland, allemaal komen ze voor. Het is opvallend dat er weinig adressen direct terug te leiden zijn naar Nederland. Wellicht komt dat omdat de èchte hacker via allerhande relays ervoor zorgt zelf niet te traceren te zijn. Wat meteen mijn opsomming een beetje waardeloos maakt 🙂 …

Als je zo een tijdje het blokkeren van adressen volgt, valt op dat:

  • Na een update of grote wijziging op de server er een kleine lawine van inlogpogingen ontstaat, alsof er een waakhond op de loer ligt om aan te geven wanneer de kans op succes groot is
  • Na een aanvalsgolf van een paar weken de intensiteit vanzelf afneemt
  • Er heel veel pogingen vanuit China plaatsvinden, gevolgd door de USA
  • Er soms heel opmerkelijke adressen bij zitten:
    • 130.138.227.41: komt uit Philips 🙂 … Waarschijnlijk een collega die even test of mijn beveiliging wel snor zit!
    • 137.117.234.48: beheerd door Microsoft USA, toebedeeld aan het kantoor in Nederland… Dáár kan ik me niet zoveel bij voorstellen, anders dan dat ik niet zo’n grote gebruiker meer ben van hun spullen en software. Persoonlijk vind ik dat Microsoft niet met de tijd is meegegaan en teveel geprobeerd heeft een eigen imperium op te bouwen met eigen standaarden enzovoort.

Steeds als ik weer eens een melding van een blokkering krijg, vraag ik me af waarom mensen of bedrijven pogingen doen om in te breken op een server waar ze niets te zoeken hebben. Ik bedoel: ik heb voldoende mogelijkheden aangeboden aan mensen om zich bekend te maken of een account aan te vragen. Meestal wordt dat misbruikt door bedenkelijke Russische ondernemers die allerhande reclame proberen te plaatsen (nota bene in Russisch schrift, alsof ik daar iets mee kan…) of in gebrekkig Engels de meest vreemde erotische zaken aanbieden. Maakt me niet zoveel uit: één keer per week gooi ik gewoon zo’n 50 berichten uit die hoek weg. Ik heb tot nu toe via mijn server nog nóóit één serieus bericht gehad van iemand die ik niet ken!

Voor mij ligt internet criminaliteit in dezelfde orde als “normale” criminaliteit: iemand probeert iets te bemachtigen wat een ander heeft gerealiseerd (inclusief spionage). De mensen die zoiets doen, vinden dat waarschijnlijk nog prima ook! De grote gemeenschap probeert zich daartegen te wapenen met regels, wetten, toezicht enzovoort, waar ze vooral ook zelf last van hebben. Maar eerlijk is eerlijk: we hebben allemaal een bepaalde nieuwsgierigheid naar wat een ander heeft of doet. TV-programmeurs en filmmakers maken daar voor hun kaskrakers gretig gebruik van. De positieve kant is dat we van een ander kunnen leren hoe iets wèl of juist niet moet. De grens wordt overschreden als de verleiding zó groot wordt dat we ons die andere zaken toe-eigenen, anders dan door eerlijk ruilen of als geschenk krijgen. De wereld van internet heeft een heel nieuw domein geopend voor zulke diefstal, met heel andere winstmogelijkheden.

Als we de wereld in ons eigen hoofd vormgeven, dan staat daarbij ons eigen gedrag centraal. Tegelijk met ons wereldbeeld bouwt zich een arsenaal aan rechtvaardigingen op voor ons eigen gedrag en onze eigen normen. Daarnaast weten we precies waarom we andere zaken afkeuren. Deels worden deze denkbeelden gevoed vanuit de opvoeding en de cultuur waarin we opgroeien, maar naarmate we meer onze eigen identiteit ontwikkelen wordt ons wereldbeeld steeds meer ego-centrisch. Dat is de reden waarom het goed is om mensen bloot te stellen aan andere culturen, te laten reizen, en zo de kans te geven het blikveld te verruimen: je gaat meestal vanzelf je denkbeelden bijstellen. Helaas zien sommigen in andere gebruiken juist een bevestiging van hun eigen beperkte overtuigingen. We zijn immers zelf de belangrijkste rem op verandering in onze omgeving!

Vanuit een sterk ego-centrisch wereldbeeld kunnen mensen die op het criminele pad zijn een geheel eigen ethiek ontwikkelen om hun gedrag goed te praten. Niet zelden maken ze handig gebruik van de sociale structuren om hen heen. Ik vind het bijvoorbeeld vreemd om als ergens een voordeur openstaat, gewoon naar binnen te lopen om even een kijkje te nemen. Hoe vaak hoor je echter niet dat er plotseling een vreemde in huis staat die “op zoek is naar…”? Ik wordt door het dievengilde gedwongen om mijn huis op verschillende manieren te beveiligen, en als ik dan camera’s ophang ben ik verplicht om daarvoor een waarschuwingsbordje op te hangen in verband met privacy rechten. Als de milde methoden niet afdoende zijn, dan geldt het recht van de sterkste: met geweld verschaft men zich toegang tot een woning of bedrijf. “Brute force attack” op mijn server hoort daar ook bij: soms is de toegankelijkheid laag door dit soort aanvallen. Net als met gewone criminaliteit houden mensen zich daarmee bezig, gewoon omdat het kàn. Ook omdat er een (voor ons schaduw-) wereld bestaat welke kan zorgen voor alles wat nodig is om je anders te gedragen, als individu en als groep. Soms wordt de gewone burger even opgeschrikt door kleine uitwassen van “het milieu”: de liquidatie van Gwenette Martha (die blijkbaar een perfect beveiligde smartphone had), of de oorlog tussen de motorbendes. Interessant zijn de uitlatingen van hun advocaten, die vinden dat de rechten van de normale burger ook gelden voor hen die zich buiten het wetssysteem plaatsen. Grenzen blijken dan te vervagen. Ik denk dat veel mensen met deze vervagende grenzen geconfronteerd worden, en het moeilijk hebben “eerlijk en fair” te blijven ten opzichte van hun medemens. Vooral zodra macht en geld in het spel komen, en de afstand tot je medemens daardoor groter wordt. Of, om in ons model te blijven, zodra piramides zich te sterk profileren, te omvangrijk worden, en het verschil tussen top en basis te groot. Dat was deze dagen ook de inzet van de Europese verkiezingen: gaat de macht naar een ongrijpbaar centraal gezag, of houden we lokaal nog wat touwtjes in handen? Maar anderzijds is het duidelijk: schaalvergroting, wereldwijde verbondenheid en samenwerking is allemaal nodig om als mensheid een kans te hebben om te overleven.

De vraag is wat er uiteindelijk overblijft van onze individuele vrijheid, of het nu gaat om internetdiefstal, straatcriminaliteit of corruptie. Ik heb daarop geen antwoord. Ik kan alleen leven zoals ik denk dat goed is, en proberen het voorbeeld te geven van een levenswijze waardoor meerdere andere mensen zich beter voelen zonder dat ik mezelf tekort doe.

Waar gaat economisch denken eigenlijk fout?

Nederlandse economie krimpt met 1,4 procent | nu.nl/algemeen | Het laatste nieuws het eerst op nu.nl.

Als burger (in de basis van vele piramides) wordt je maar al te vaak op het verkeerde been gezet. Of beter gezegd: elke machtspiramide heeft zo z’n eigen “goede” beentje, en de hogere lagen in zo’n piramide pogen steeds mensen te overtuigen van hun gelijk.

Zo stuitte ik vandaag op dit bericht in het nieuws:

De Nederlandse economie is in het eerste kwartaal van 2014 met 1,4 procent gekrompen ten opzichte van een kwartaal eerder.

​Het is de grootste krimp sinds het tweede kwartaal van 2009. Dat meldt het Centraal Bureau voor de Statistiek (CBS) donderdag.

Dat komt vooral doordat er vanwege het milde winterweer veel minder gas is verbruikt, geproduceerd en geëxporteerd. De krimp volgt op drie kwartalen van groei. In het laatste kwartaal van 2013 groeide de economie nog met 0,9 procent.

De aandacht wordt meteen getrokken door een krimp van 1,4% tegenover een groei van 0,9% voorheen, insinuerend dat het 2,5% slechter gaat met de economie. Gelijk paniek, ik zie al andere berichten over inflatie, renteontwikkeling, bezuinigingen op pensioenen en medische zorg, en arme studenten die hoge huren moeten betalen naast het opbouwen van studieschulden.

Maar dan… zo’n vaart loopt het natuurlijk ook niet.
Er zijn altijd fluctuaties in de cijfers. Eigenlijk zegt zelfs het CBS dat dit soort getallen niet zo betrouwbaar zijn. En bovendien: we hebben minder aanslag gepleegd op onze natuur. Dat is toch goed? Milieuorganisaties juichen dit toe. We hadden minder gas nodig. Even denk ik dat dit in Groningen een fijn bericht is…. minder gaswinning enzo. Maar ik besef dat het overschot aan gas waarschijnlijk aan de Oekraïne verkocht gaat worden, nu de Russische bronnen lijken op te drogen door de spanningen in die regio. Dat doen we natuurlijk niet om humanitaire redenen…. daar zit weer economisch denken achter met oog op bedrijfsrendement. De vraag blijft dan over of onze economie uiteindelijk ècht krimpt als we zelf minder gas verbruiken.

Tenslotte blijf ik dan met de vraag zitten wat ik met deze berichtgeving moet doen.
Wellicht gewoon negeren, want uiteindelijk zijn de berichtgevers en diegenen die op de achtergrond ongemerkt alles aansturen volledig gefocusseerd op andere belangen dan welke ik (en waarschijnlijk vele andere mensen) echt interessant vinden. De informatiestroom tussen de verschillende niveaus en organisaties in ons wereldbeeld leeft soms een eigen leven. De afwijkende scope van mensen in dergelijke organisaties / op andere niveaus is blijkbaar niet zo relevant voor mijn dagelijkse leven. Ergens hebben we allemaal gelijk, want uiteindelijk leven we allemaal in dezelfde wereld, ook al verzinnen we onze eigen werkelijkheid daarbij.

Wie niet rechts is, is links… polarisatie in de politiek

‘Wilders definitief vertrokken van het rechtse kamp’

Soms hoop je dat de leiders van ons land hun opleiding bekronen met enige nuances en wijsheid. Maar ondanks de ontwikkeling die we als mensheid zeggen door te maken, vervallen we tòch steeds weer in banale stammenoorlogen, en zouden we het liefst definitief afrekenen met iedereen die ons dwarsboomt, of die bezit wat wij niet hebben… Nu de gemeenteraadsverkiezingen eraan komen, de voetbal- en ijshockeywedstrijden ontsiert worden door vechtpartijen, en de grote landen rollebollen over een schiereiland in de Zwarte Zee, kun je verwachten dat de regering zich even laat gaan…. Het zijn ook maar mensen, natuurlijk.

Ik ben niet voor of tegen de PVV. Net zomin als welke andere partij dan ook. Noem me veelkleurig, of juist kleurloos, dat maakt me niet uit. Ik begrijp dat mensen in een vakje thuishoren. We denken nu eenmaal binair, nietwaar? En daarom:

  • wie niet vóór is, is tégen
  • als je niet rechts bent, ben je links
  • het is alles of niets
  • je bent rijk of je bent arm…

Maar dan vergeten we die andere mogelijkheid: dat je gewoon géén van beide bent, of van beide “kleurtjes” iets goeds oppikt. Het wordt niet toegestaan dat je gewoon ànders bent. Volgens mij gaat het om gedrag: ieder van ons mag worden aangesproken op eigen gedrag, onafhankelijk wat daarvoor de oorzaak is. Dat wil niet zeggen dat iemand ook schuld draagt aan die oorzaak: omstandigheden en ontwikkelingen zoals urbanisatie en virtuele sociale gemeenschappen gebeuren gewoon, en ieder reageert daarop op een eigen, zelf gekozen manier. Individueel gedrag is moeilijker te hanteren dan verwachtingspatronen ten aanzien van collectief gedrag (je mag ook zeggen: “vooroordelen”). De kopstukken van de politieke partijen laten in hun gedrag en uitlatingen telkens weer zien dat er andere belangen meespelen (=scope) dan aan de kiezer (aan basis van de piramides) wordt verteld.

Als de politiek de ogen zou openen voor de andere mogelijkheden, in plaats van te polariseren en stigmatiseren, dan zou onze wereld heel wat efficiënter en effectiever georganiseerd kunnen zijn en zouden er meer (financiële) middelen beschikbaar zijn om structurele problemen goed aan te pakken.

De Krim crisis

Wat er ná de Olympische Winterspelen rondom de Krim gebeurt is een helder voorbeeld hoe machtige piramides kunnen botsen, en hoe de individuele mens daarvan het slachtoffer wordt. Iedereen heeft wel ìets opgevangen over de militaire ambities van Poetin, de economische spierballen van Obama en politiek verschillende benaderingen van de Europese leiders in de crisis rond de Oekraïne en het daarbij behorende schiereiland, de Krim. Onwillekeurig denk ik aan de Krim-oorlog rond 1815, waarbij prestige en economisch / militair belang eveneens een rol speelde, en Rusland het onderspit delfde tegen Turkije, Frankrijk en Engeland. De belangen zijn in ieder geval niet veranderd, en Poetin zal een herhaling van 1815 niet dulden.

Zowel Rusland als de EU spelen een manipulatief spel om te kijken hoever men kan gaan in een poging om invloedssfeer te vergroten (in dit geval gaat het om Oekraïne). Activisten worden stelselmatig gevoed met eenzijdige informatie die hun opinie bevestigt, en gesteund door machtige bondgenoten durven ze openlijke confrontaties aan. Als je dan interviews leest met mensen die niet zo beïnvloed zijn, dan merk je meteen dat niemand het probleem ziet dat de machtige politici wel lijken te zien. Niemand wil oorlog, conflicten, eigenlijk hoopt iedereen dat de wereld gewoon stabiel blijft en men met rust wordt gelaten in het dagelijkse leven.

Hoe was het ook alweer: zolang je als mens uit vrije wil jezelf kunt aansluiten bij een groep op basis van een voor jou zinvolle win-win-balans, ben je tevreden. Dat blijf je ook als de spelregels voor de win-win-verhouding niet worden veranderd zonder dat je daarop invloed hebt. Met andere woorden: zolang vrije keus niet omslaat naar dwang. In het conflict rond de Krim wordt vaak gesproken over de vrije keuze en het zelfbeschikkingsrecht van de bewoners. Maar feitelijk is er sprake van door macht gedreven politici, voor wie individuen verworden zijn tot “taalsprekers”, en die op basis daarvan territoriale grenzen willen bepalen om economische, militaire en politieke invloedssferen te vergroten. Over de gehele wereld worden grenzen na elke grote omwenteling aan de tekentafel door overwinnende machthebbers vastgesteld (zo is de Krim in 1954 door Rusland aan Oekraïne gegeven inruil voor een politiek verbond; een vorm van spelregels veranderen zonder de burgers om instemming te vragen).

De militaire belangen gaan gewoon om Russische marine bases. De balans van de invloedssfeer wordt bepaald door de keuze waar Oekraïne zich bij aansluit, de EU of de Russische Federatie. Welke taal je spreekt is nu toevallig een handig excuus. Er zijn namelijk geen meldingen van echte onderdrukking van minderheden in Oekraïne (iets wat ik van Rusland onder Poetin niet met zekerheid zeggen kan). En economisch gezien is er veel te halen en te verdienen aan Oekraïne, of het nu de verkoop van gas is, of van andere welvaartsartikelen. Na de “inlijving” van landen als Roemenië en Bulgarije kijken de banken van de EU al naar het volgende land…. Rusland heeft al veel zien wegvallen uit de vroegere Sovjet Unie, en het is begrijpelijk dat er nu een halt wordt toegeroepen aan het kruipend €-bloed.

Ondertussen wordt er een referendum op de Krim gehouden.
Is dat rechtsgeldig? Dat maakt eigenlijk niet uit: als de meerderheid van een groep mensen een bepaalde richting in wil, kan alleen onderdrukking ze daar tijdelijk van weerhouden. De vraag is hoe vrij de keuze werkelijk is, in hoeverre de propaganda-machines, de gebeurtenissen en daarop volgende spanningen de uitkomst niet van tevoren hebben bepaald. En een keuze waarbij de bestaande situatie buiten beschouwing wordt gelaten, is natuurlijk manipulatie van de eerste orde: de keuze is tussen meer autonomie en aansluiting bij Rusland (de keuze voor Oekraïne ontbreekt, reden voor de Tartaren en Oekraïners om niet te gaan stemmen).
Maar anderzijds: als in Kiev een machtswisseling mag plaatsvinden, dan natuurlijk op de Krim ook! Want ook van de omwenteling in Kiev kan men zich afvragen in hoeverre dat ècht de stem van het volk was. Het is bekend dat geheime diensten van alle landen op de achtergrond proberen de opinie te beïnvloeden en pogen individuen en groepen mensen tot handelen te brengen. De verleiding van het geld is groot. Dat blijkt wel uit de corruptie waarvan de afgezette president beticht wordt, maar ook uit de “volkswoede” om Europese steun af te wijzen. De nieuwe regering heeft een aantal oligarchen op sleutelposities gezet: het beste recept voor een kapitalistisch systeem pur sang. En dat naast de grenzen van Rusland, waar de welvaart maar mondjesmaat toeneemt (zie ook mijn verslag over Sint Petersburg). Het is tekenend dat ondanks de economische problemen in West-Europa en de bezuinigingen die ieder van ons diep in de beurs treffen, er zomaar een multi-miljardensteun wordt vrijgemaakt om de Oekraïners te overtuigen van onze goede wil.

En Amerika? Dat speelt eigenlijk een bescheiden rol in deze kwestie. Een sterke Europese Unie is niet precies wat de Amerikanen graag willen hebben, gezien hun eigen uitermate zwakke economie met een torenhoge staatsschuld (onze Europese regels zouden de USA al bankroet verklaard hebben). Maar Rusland is (samen met Brazilië, India, China en Zuid-Afrika) één van de BRICS-landen. De opkomende economieën die de èchte bedreiging voor de economische heerschappij van de USA gaan vormen. Nu nog trekken die landen zich niet zoveel van elkaar aan, of bestaat er zelfs wat wrijving. Maar als ze samen zouden gaan in één economisch overleg (tegenover de G7) dan is de “Nieuwste Wereld” een feit. En dàt is waar Amerika zich zorgen om maakt. Het BRICS-potentieel in termen van aantallen mensen, groeicijfers, grondstoffen en natuurlijke hulpmiddelen is gigantisch, en ze zijn niet (meer) te koloniseren, ook niet economisch! Dus Rusland moet een toontje lager zingen, wat aan imago-schade oplopen na de succesvolle winterspelen. Dit “spel” is een duidelijk voorbeeld hoe de machtige piramides steeds groter kunnen worden, en opgebouwd worden uit kleinere eenheden, tot op het burgercollectief toe, die zowel bank als ook motor is van het grote geheel.

Tesla

Nikola Tesla.

Nikola_TeslaOngetwijfeld een fenomenaal persoon, deze man uit het huidige Kroatië.
Iemand die Edison en General Electric versloeg met zijn wisselstroom-uitvindingen, en tegelijkertijd iemand die de economische waarde van zijn ideëen niet kon benutten.
Maar vooral was hij ergens ook een tragisch persoon.

Tegenwoordig worden hem allerhande revolutionaire denkbeelden toegedicht, oplossingen voor gratis energie en andere aansprekende, half-esoterische zaken. Probleem is dat niemand precies wéét wat hij wist en ontdekt had. Zijn grootste probleem was namelijk dat hij daar niet over kon communiceren. Hij was hèt voorbeeld van iemand in wiens hoofd de wereld vorm gekregen had. Hij documenteerde niet echt, en zijn  onderzoek is blijkbaar vooral een superieure vorm van aaneengeschakelde gedachtenexperimenten geweest. Een geniale geest, maar iemand die er niet in slaagde zich ècht, als mens, ergens bij aan te sluiten om erkenning en waardering te krijgen. Dat is immers voor ieder van ons essentieel om te kunnen leven, en Tesla had daar moeite mee. Hij bracht altijd veel met zich mee, maar kreeg weinig terug. Eigenlijk werd hij door de harde Amerikaanse zakelijkheid uitgebuit, terwijl hij waarschijnlijk veel beter tot z’n recht gekomen was met een rechtvaardige behandeling. Desondanks was hij één van de grotere geesten uit die tijd. In het begin de hemel in geprezen, en daarna vergeten en alleen gelaten, terwijl de wereld feestvierde in elektrisch licht en gebruik maakte van zijn uitvindingen. Door hem kreeg de industrie een enorme impuls, en kon de huidige wereld van consumentenelektronica ontstaan.

Voor mij is Nikola Tesla het ietwat tragische extreme voorbeeld van een mens die de wereld in zijn hoofd vorm gaf, en zich een heel leven lang niet echt heeft kunnen aansluiten bij een groep waar hij zich thuis voelde. Hij heeft zich door het leven heengeworsteld, naarmate hij ouder werd met steeds meer moeite.

Tegenwoordig zijn er aanhangers van complot theorieen die stellen dat de lobby van de gevestigde industrie en wetenschap voorkomt dat Tesla’s uitvindingen alsnog gebruikt worden. Als het waar is wat Tesla’s aanhangers verkondigen, dan zou er inderdaad een schokgolf door ons leven gaan. Maar dit is wel de tijd waarin dat kàn. Waar geld niet het probleem kan zijn om een idee  nieuw leven in te blazen. Volgens mij hoeft de groep die nu Tesla vertegenwoordigt, zich alleen maar te verenigen om hun gelijk te bewijzen. Ik ben benieuwd wanneer dat gebeurt.

Tesla_colorado

Plaatjes met Tesla in sterk elektromagnetische velden zijn er heel veel. Als je bedenkt dat zijn hersenen héél (over-)gevoelig waren voor indrukken, dan is dat héél bijzonder! Zeker in deze tijd, waar dezelfde groep die voorstander is van Tesla’s ideeën, fel ageert tegen alle elektromagnetische straling die in onze consumentenelektronica gebruikt wordt. WiFi, mobieltjes, magnetron, DECT, en zelfs elektriciteitsbedrading in huis zijn blijkbaar slecht voor ons (iets wat ik niet meteen afwijs, téveel is nooit goed, en er is nog geen ervarings-informatie voorhanden die de industrie gelijk geeft). Het blijft allemaal een beetje mysterieus en onduidelijk rondom Tesla, maar één ding is zeker: hij was een geniale wetenschapper met een héél eigen wijze van leven en werken.

Ten slotte valt me op dat veel mensen discussieren over percepties van en associaties bij de woorden die Tesla gebruikte, met name de ether. Die woordenstrijd is iets waar we in het algemeen niet mee verderkomen. Toegegeven, uiteindelijk moet een en ander wel clip en klaar geformuleerd worden, maar het is belangrijker om de gedachte erachter te begrijpen dan de precieze formulering en logische correctheid te borgen. Als je door de oogharen heen naar Tesla’s opvatting over ether kijkt, dan formuleerde hij iets soortgelijks als de wet van behoud van energie. Er komt niet ècht iets bij: wat er is wordt vormgegeven door mutaties van andere bestanddelen. Moderne natuurkundigen bevestigen dat steeds vaker. Zomaar een citaat en een dokument, voor diegene die dit interessant vindt!

“What Nikola Tesla calls “the aether” is the same fundamental universal field of energy of the universe also called: the vacuum, space, the zero point field, the quantum foam, the source field, god, the plenum… call it what you like, we are made of and bathing in an infinite field of energy that when in perfect balance that we call “empty space”.

When there is a gradient of density in the structure of the vacuum (aether, space etc.) we see a fundamental dynamic of spin of various scales in the form of a Torus expressed atoms, stars, galaxies and universes (for example, how weather spins when the atmosphere has a slight change in density (temperature) which causes a massive hurricane).

There are somewhere between 107 and 122 degrees of magnitude difference in the density of the vacuum of space-time at the cosmological level down to the quantum level. This incredibly large gradient is so baffling to physicists that the whole problem of solving for this observation has become known as “the vacuum catastrophe”, also sometimes called “the worst theoretical prediction in the history of physics.” Nassim Haramein’s equations solve for this issue as well as for the cosmological constant, the occurrence of the strong force (quantum gravity) and also unify the field of energy from the cosmological to the quantum using a geometric solution for gravity.”

 

(Read the paper)

Geld en medezeggenschap

Alles wordt tegenwoordig in geld uitgedrukt.
Opbrengsten en kosten, waarde en het verloop ervan, de context van vraag en aanbod als basis van méérwaarde en het economisch beginsel van schaarste creëren om waarde te verhogen. De kwaliteit van leven wordt in geld uitgedrukt, net zoals gezondheid en ziekte, onze mentale toestand, en zelfs de kleur van licht in de huiskamer. Geld is dè maatstaf geworden om onderling te kunnen overleggen en af te stemmen hoe we met verschillen omgaan. Zocht ik in eerste instantie bij het bewust worden van de wereld alleen nog bevestiging en erkenning bij de mensen in mijn directe omgeving, uiteindelijk kom ik erachter dat het gaat over hoeveel je verdient, hoe duur levensonderhoud is, hoe goed je kunt (be-)sparen, hoeveel je een ander (niet) gunt en ga zo maar door…

Briefgeld-muntgeld-geld-euro-betalen. groot formaat.OK. Daar leg ik me voor nu even bij neer.
Geld is belangrijk.
Mijn diensten aan de samenleving worden betaald in een soort van ruilhandel. Maar wie verdient er nu ècht aan die uitwisseling? Uiteraard de overheid, via allerlei belastingen. En het geld-wezen, door allerhande kosten en provisies in rekening te brengen, geforceerd geldontwaarding te stimuleren en vooral door iedereen te verplichten geld transacties alléén via hun diensten te laten lopen. Zo zag ik gisteren in het nieuws de hooghartige opmerking van een bobo van een creditcard firma, welke de klachten over de hoge gebruikskosten afdeed met: “Je hòeft het niet te gebruiken!” Dat zowel winkeliers als consumenten voor gebruik van de creditcard fors moeten afdragen is algemeen bekend.
Ook moeten salarissen verplicht op bankrekeningen gestort worden, en worden allerhande te betalen rekeningen alleen nog maar automatisch of online (en dus goedkoop) verwerkt. Initiatieven om dit transactie-monopolie te doorbreken worden van alle kanten tegengewerkt. Ondertussen verbaas ik me steeds weer over de torenhoge winsten, door banken en verzekeringen gemaakt en die grotendeels naar reeds rijke managers en aandeelhouders vloeien. Als een bank tòch in de problemen komt, dan wordt bij dezelfde gemeenschap gewoon wat méér geld opgehaald, en nìet bij diegenen die jarenlang winsten hebben opgestreken. Ik heb altijd begrepen dat ondernemerschap een risico met zich meebrengt: je kunt winst maken, maar ook verlies. Dat is blijkbaar niet zo geregeld voor de meeste bankiers en financiers.

SamenlevingDe overheid heeft een nog grappiger systeem bedacht: je betaalt belasting in minstens 3 situaties

  1. als je geld verdient
  2. als je geld bezit
  3. als je geld uitgeeft.

Geld vernietigen mag niet, want het is eigendom van de Nederlandse Bank, dus er blijft geen andere mogelijkheid dan betalen 🙂 . Omdat geld bovendien ook nog eens alleen maar minder waard wordt, wordt je gedwongen om méér geld te blijven verdienen door naar je werk te gaan en je vooral goed aan te passen aan de werkomgeving. Stel dat iedereen zou kunnen rentenieren….. We kijken dan wel meewarig naar landen waar mensen alleen maar even werken om hun dagelijkse kostje te verdienen, maar het hééft wel wat… een bepaalde vrijheid die ondersteund wordt door ruilhandel van spullen die nodig zijn als eerste levensbehoeften…. Maar goed, dat is weer een ander systeem.

april_0811-13_democratie

Hier, in Nederland, doet zich de vraag voor in hoeverre je zelf iets te zeggen hebt over wat er met jouw geld, dat je verplicht aan “het systeem” moet afdragen, gebeurt. Ons antwoord is natuurlijk: “democratie“. Met ons meer-partijen stelsel en regelmatige verkiezingen zorgen we voor kundige vertegenwoordigers die onze zaken behartigen… Tenminste, dat is de bedoeling. Dat ook die mensen gewoon een baan hebben, geld willen verdienen, en soms de macht van het geld zo verleidelijk vinden dat ze fraudulent handelen, dat vergeten we in ons idealistische beeld. Wat ook meespeelt is de andere scope, en niveaus waarop deze mensen denken en doen. Onze politici zijn gevangen in een complexiteit waarin diverse elkaar bestrijdende machten spelletjes spelen. Zij zijn onderdeel van structuren en modellen die voor de normale burger in het dagelijkse leven verre van realistisch zijn. Bijvoorbeeld wordt terrorisme aangegrepen om vergaande en zéér dure maatregelen te treffen die ook nog eens de eigen bevolking onder curatele stellen. De drijfveer om een sterk Europa te vormen forceert culturen met heel andere normen en waardesystemen om met elkaar om te gaan, en de turbulentie die dat teweegbrengt vergt verschillende inburgerings-, integratie- en veiligheidsmaatregelen die natuurlijk ten laste gaan van de gemiddelde Nederlandse burger.

democratie

Daar hebben we allemaal niets over te zeggen. Sterker nog: we hebben alleen iets te zeggen over onszelf, en dan alleen nog maar binnen de bandbreedte die ons wordt toegestaan. Ik weet niet meer of dat nog ècht democratie is, zoals de Grieken dat vroeger als ideaal zagen.
Idealen bestaan blijkbaar niet meer. Geld wel. De uitspraak van Thomas Jefferson lijkt mooi en van toepassing, maar heeft wel een akelig ondertoontje…

Denken is één, doen is twee….

meditatie_steenOok al weet je hoe het zit… Ook al besef je dat het anders moet…. De knop gewoon even omzetten lukt eenvoudig niet. Je wéét dat je je eigen gedachten vormt, en daarmee je wereld aanschouwt, waarin je gelukkig bent of juist heel bedrukt. Waarin jouw gedrag en houding het verschil uitmaakt tussen succes en falen. Je hebt alles gelezen, alle goeroes aangehoord, en toch blijf je verstrikt in denkpatronen die je steeds weer naar dezelfde valkuilen en drogredenen leiden. In plaats van sterkere verbondenheid met anderen neig je meer en meer naar jezelf isoleren, naar afstand nemen omdat je niet begrepen wordt en ook niet kunt overbrengen waarom. Hoe kun je dan “heer en meester” worden over je eigen brein?

Ik ben geen psycholoog of psychiater. Als jij en je omgeving last krijgen van deze verschijnselen, doe je er goed aan om (professionele) hulp te zoeken. Let dus goed op de signalen uit je omgeving. Hoe bot of onvriendelijk deze ook mogen zijn, ze zijn wel altijd eerlijk omdat ze iets terugspiegelen naar jou. Wees zelf dan ook net zo eerlijk en zoek de oorzaak van die reacties niet meteen in je omgeving, maar bij jezelf. Dat is immers het enige waar je wellicht controle over kunt hebben? Natuurlijk hebben anderen ook zo hun makken, niemand is perfect! En sommige reacties moet je dus niet àl te letterlijk nemen. Maar toch, het feit dàt er een reactie kwam is op zich al een waardevolle boodschap! Nogmaals: kom je er niet uit, zoek dan hulp!

Mensen kunnen soms urenlang piekeren, doorzagen over één specifieke gedachte, de hele context kwijtraken en helemaal gefixeerd raken op slechts een paar thema’s. De logica raakt vervormd en je gedachten buigen elke situatie om naar wat het beste uitkomt. Soms kan zo een waanwereld ontstaan, waarin normale elementen een heel andere betekenis krijgen dan bij mensen uit je omgeving. Dat doorbreken is niet eenvoudig, maar als we er bijtijds bij zijn is er veel mogelijk!

hersenen

Daartoe moeten we wel een paar andere dingen begrijpen over onze hersenen. Het helpt om de hersenen te zien als een complexe elektrochemische computer. “Computer” omdat er allerhande informatie binnenkomt, verwerkt wordt, al dan niet opgeslagen en weer doorgegeven wordt aan ons lichaam. “Elektrisch” omdat er door alle (en dat zijn er héél veel) zenuwcellen kleine ladingen verplaatst worden die samen bepaalde totaalindrukken opleveren. “Chemisch” omdat het beïnvloeden van die ladingsverplaatsingen (en dus het “sturen” van onze gedachten) gebeurt met specifieke stoffen om transport te stimuleren, juist te dempen of zelfs te blokkeren. Veel geneesmiddelen bij psychische problemen proberen deze chemische balans beter op orde te krijgen. VerslavingSommige mensen experimenteren zelf met bepaalde middelen, maar de kans op verslaving is dan niet gering. De hersenen proberen namelijk altijd een toestand te bereiken waarin ze geen onplezierige dingen moeten doen. Dingen uit de weg gaan, problemen ontkennen, wegvluchten in overdreven activiteit, soms zelfs levensgevaarlijke risico’s nemen… allemaal situaties waarin de hersenen ons voor de gek houden opdat we iets NIET onder ogen hoeven te zien. Verslaving hoort in datzelfde rijtje thuis. Er zijn namelijk stoffen die ons een positief of “goed” gevoel geven, en andere die juist een negatieve spiraal veroorzaken. Piekeren en zich continu zorgen maken zijn symptomen van zo’n negatieve spiraal, en een teken dat de chemische balans in onze hersenen teveel naar één kant overhelt. Overigens: altijd lyrisch zijn en super positief is óók niet normaal… de chemische balans is dan naar de àndere kant doorgeslagen. Daar kunnen mensen nèt zoveel last van hebben als van gedurig somber gestemd zijn.

cranberry-met-pure-chocolade1

Wat kunnen we doen om de stofwisseling in onze hersenen te beïnvloeden? En daarmee meer controle over ons denken (het proces) en onze gedachten (de resultaten) te krijgen? Het is bekend dat een chocolaatje invloed heeft, maar teveel daarvan is niet gezond. Net zoals koffie, roken en andere genotsmiddelen. Een marathon lopen om voldoende endorfines vrij te maken? Daar moet je maar de conditie voor hebben! Ieder moet zijn eigen weg vinden. Wat ik wèl interessant vind is hoe sommige mensen bijvoorbeeld van de één op de andere dag kunnen stoppen met roken, of vegetariër worden, of uit een relatie kunnen stappen. Wellicht zijn daar vele pogingen aan voorafgegaan. Ik denk dat de eerste reeks pogingen ontstonden vanuit een negatief gevoel, bijvoorbeeld schuldgevoelens of het besef dat de omgeving iets anders verwacht. Zèlf sta je er dan nog niet ècht achter, maar je neemt een besluit om je goede wil te tonen. Diep in jezelf heerst echter nog de onzekerheid, de twijfel. Dan is een terugval in oude gewoonten bijna voorspelbaar.
Anders is dat bij mensen die een soort van overwinningsgevoel ervaren. Mensen die ècht het idee hebben dat ze ergens mee afrekenen, zegevieren over iets dat hen lang achtervolgd heeft. Zo’n gevoel zorgt voor een vloed van stoffen die een goed gevoel geven, in plaats van een slecht gevoel. En die stoffen spoelen a.h.w. die andere blokkerende stoffen weg. Er leeft dan ook een opgelucht gevoel, alsof je van binnen gereinigd bent.
Om zoiets te bereiken is vaak een omslagmoment nodig, een ervaring die de bakens verzet. Dat kan een heel ingrijpende gebeurtenis zijn, maar ook een plotseling inzicht, een moment waarop je wéét: “Nu is de tijd rijp!“.

Is het mogelijk om zo’n “state of mind” bewust te bereiken? Kunnen we er naartoe te werken, zodat het omslagmoment zich vanzelf aandient? Ik denk dat dat kan door aan positieve ervaringen te werken. “Count your blessings!” zeggen ze wel eens. We weten al dat de hersenen niet alleen maar informatie van onze zintuigen verwerken, maar ook de voorgaande ervaringen meenemen en bovendien gestuurd worden door gevoel en intuïtie. Slagen we erin om selectief genoeg plezierige indrukken aan te bieden, dan kan dat voldoende tegendruk geven aan de voorkeur van de hersenen om andere onplezierige zaken te vermijden. Je voelt je dan gesterkt door een positieve stemming waardoor de negatieve emoties minder op de voorgrond treden. Meestal is een chocolaatje niet voldoende. Leuke herinneringen ophalen is zeker zinvol, als dat niet leidt tot beklagen van de huidige situatie. avondje-uitVaak moeten we even wèg uit de omgeving waarin we normaal gesproken leven, moeten we iets doen wat ongebruikelijk is in de gegeven situatie. Zonder te overdrijven, en met hulp van anderen die ons behoeden voor overdrijven en dóórslaan in een bepaalde richting. geurkaarsen-met-kerst-01Erover praten en nadenken in een bijzondere, rustgevende omgeving, de aandacht ècht op jezelf richten en niet op de bedreigingen van buiten… Voor sommige mensen is dat yoga en meditatie, voor anderen een dagje sauna of een lange boswandeling met goede kennissen. Er zijn zoveel mogelijkheden, zodra we ze maar willen zien. Simpelweg om uit de valkuil van onze eigen voortdravende gedachten te ontsnappen. Gewoon kunnen zeggen: “STOP!” en iets anders doen. Accepteren dat iets niet opgelost hóeft te worden. Jezelf ontslaan van de verplichting waarin je jezelf gevangen hebt. De wereld biedt zoveel méér mogelijkheden dan we ons kunnen voorstellen…

Loesje: “Je moet niet alles geloven wat je denkt!”

loesjeMijn vader las het in de nieuwe weekkalender 2014 van Loesje, en beiden schoten we in de lach… Deze spreuk past wonderwel bij het thema van deze blog. Ik weet dat de idee dat je hersens een enorme invloed hebben op je leven, en dat je daar dus ook wat mee kunt doen, niet nieuw is. Op verschillende manieren hebben mensen in heden en verleden daar aandacht aan gegeven. loesje wees jezelfEn op dat moment van een inzicht brengend samen lachen besefte ik dat het “Loesje” initiatief daar al heel lang op een zeer effectieve en aangename manier mee bezig is. Soms misschien met een kleurtje, maar toch over het algemeen eenieder aansprekend  op de eigen verantwoordelijkheid om een idee te vormen en niet alles klakkeloos aan te nemen.
Dus, gewoon als lichtvoetige verwijzing naar Loesje: een paar links en wat plaatjes…

http://nl.wikipedia.org/wiki/Loesje
http://www.loesje.nl/#home
http://www.loesje.org/

Loesje-Olifantenhuid-480x675 Loesje_loslaten

 

 

 

 

 

 

 

“Poor is only poor only if they choose to be…”

Toeval bestaat niet, zegt men…
Maar toch: bij toeval stuitte ik een tijdje geleden op bijgaande youtube video van Shania Twain die een speciale uitvoering zong van “Coat of many colors” van Dolly Parton.

In deze (verkorte) versie was er één zin die me erg aansprak, en helemaal past in mijn beeld dat ieder keuzes maakt hoe zijn of haar werkelijkheid eruit ziet: “Poor is only poor only if they choose to be…” In een fits trekken dan allerlei perikelen in Nederland over drastische bezuinigingen en de verworvenheden die daardoor geraakt worden door mijn hoofd. Het groeiende besef dat er eigenlijk geld genoeg is, maar helaas te vaak frauduleus in verkeerde handen terecht komt, maar tegelijkertijd dat we ook geld verkwisten met elkaar bezig te houden op nationaal en europees niveau, en het graaien van de overheid in wat de burger aan zekerheid heeft opgebouwd. Werkgevers die de kans aangrijpen om hun marges te verhogen, wat uiteindelijk alleen een paar aandeelhouders gelukkig maakt.1st Birthday Philippines
En dan kijk ik naar een kinderfeestje in de sloppenwijken van Quezon. De eerste verjaardag die zo belangrijk is omdat de gevaarlijkste tijd voor een pasgeboren kind dan voorbij is. Met (omgerekend) 50€ heeft een hele gemeenschap een onvergetelijke middag, en leggen ze zelf kleine beetjes bij om een saamhorigheidsgevoel te bevestigen dat men voor elkaar wil zorgen, hoe weinig geld er ook beschikbaar is.

Het zit inderdaad in ons hoofd, en de keuzes die we maken bepalen we zelf. Daarbij helpt het om zo nu en dan een ander perspectief te kiezen. Om problemen in uitdagingen te veranderen. Om bedreigingen als kansen te zien. Loslaten wat je wenst en omarmen wat je krijgt….

Coat of many colors.

Back through the years I go wandering once again,
Back to the seasons of my youth.
I recall a box of rags someone gave us
and how my mama put the rags to use.
There were rags of many colors and every piece was small
and I didn’t have a coat and it was way down in the fall.
Momma sewed the rags together, sewing every piece with love,
she made my coat of many colors that I was so proud of.

My coat of many colors that my mama made for me,
made only from rags but I wore it so proudly!
I know we had no money but I was rich as I could be,
in my coat of many colors, my mama made for me.

So with patches on my britches and holes in both my shoes,
in my coat of many colors I hurried off to school,
just to find the others laughing and a making fun of me,
in my coat of many colors my mama made for me.

They didn’t understand it and I tried to make them see,
that poor is only poor only if they choose to be!
I know we had no money but I was rich as I could be,
in my coat of many colors my mama made for me.
Made just for me…