time passes by
De werkelijkheid is (slechts) een gedachte!

4. De toekomst

We weten allemaal dat er grenzen zijn aan wat bepaalde processen kunnen realiseren. Kijkend naar de toenemende complexiteit van de wereld, vragen we ons af: “Wat is de volgende stap?” En we verwachten vervolgens dat er enkele veranderingen zullen plaatsvinden. Maar omdat we allemaal deel uitmaken van deze evolutie, is het moeilijk om objectief en vanaf een afstandje onze weg naar de toekomst te bestuderen. Als waarnemer maak je immers altijd deel uit van het totale systeem.

4.1 Groei

Tot nu toe gaat het hele verhaal over groei. Van mijn persoonlijke groei, via teams en piramides naar grotere structuren. Het gaat om groei van scope, veranderende niveaus en het ontdekken van nieuwe horizonten. Impliciet gaat het ook om mèèr presteren, om het realiseren van dingen die voorheen niet bestonden. Ik herinner me de dagen dat mijn ouders zeiden dat “alles sneller en sneller gaat “, wat betekende dat ze niet alle nieuwe ontwikkelingen bij konden houden, in tegenstelling tot hun kinderen. Maar geleidelijk aan krijg ik hetzelfde gevoel wanneer ik zie hoe de jongere generaties ons internet omarmen als een vanzelfsprekende uitbreiding van hun realiteit. En het is niet alleen dat dingen sneller gaan, ook de aantallen nemen dramatisch toe. Dit is wat we “exponentiële groei ” noemen, een uitdrukking die meer aandacht kreeg sinds in 1972 de (WiKi) Club van Rome hun eerste waarschuwingen publiceerde over hoe snel de natuurlijke bronnen van de aarde uitgeput zouden zijn. In hun rapport “The Limits to Growth ” presenteerden ze het publiek verschillende grafieken over onder andere bevolkingsgroei en consumptie van goederen. Tijdens een bedrieglijk stille periode was er geen aandacht voor de langetermijneffecten van ons gedrag en bleven we denken dat wat we deden geen verband hield met andere processen. Denk aan bevolkingsgroei, uitputting van hulpbronnen en industriële ontwikkeling. Op die manier wordt de basis gelegd voor een ongecontroleerde beweging die uitmondt in ontwrichtende veranderingen, omdat een dergelijke groei nooit kan aanhouden. Als we niet in onze wereld investeren, wint chaos altijd. Tegenwoordig krijgt systemisch denken meer aandacht om dergelijke ontwikkelingen beter te begrijpen en te beheersen.

Exponentiële groei en technologische ontwikkeling gaan hand in hand. Technologie stelt ons in staat om onze omgeving onder controle te houden en allerlei levensbedreigende omstandigheden te voorkomen. Een goed voorbeeld is de halfgeleiderindustrie, met de wet van Moore , die de kwaliteit van de diagnostiek in ziekenhuizen verbetert, bewaking van complexe verkeerssituaties waarborgt en verzekert dat informatie beschikbaar is waar en wanneer dat nodig is. Niet alleen het aantal geïntegreerde transistors en elektronische opslagcapaciteit verdubbelde om de paar jaar, maar ook de inspanning, nodig om nieuwe componenten of systemen te realiseren, nam toe. Dat dwong technici en wetenschappers om nieuwe manieren van ontwikkelen te vinden om de mogelijkheden van de digitale revolutie bij te houden. Ondertussen groeit de wereldbevolking ook sneller en sneller, en met deze toenemende aantallen en stijgende welvaart gebruiken steeds meer mensen digitale apparaten om het internet te betreden. Ik denk dat iedereen voorbeelden van dit soort groei om ons heen kan zien. Exponentiële groei gebeurt niet vanzelf. Het is een lawine-effect van allerlei gebeurtenissen die elkaar vooruit schoppen. Het is als een herhalende reeks triggers die zichzelf in stand houdt en elke schakel in de keten stimuleert om meer, beter, sneller, enzovoort te presteren. Om dit te laten gebeuren, moet het aantal veranderingen en hun impact een kritieke waarde overstijgen. Zo niet, dan zijn de wijzigingen alsnog omkeerbaar. Tot nu toe weten we niet goed hoe we die kritieke waarde moeten voorspellen. Sommige mensen wijzen naar het kantelpunt in de curve, maar het probleem is dat je dat alleen kunt doen als je eenmaal in het exponentiële deel bent! De afhankelijkheid van andere groeiprocessen maakt het niet eenvoudiger: als we de ontwikkeling van bepaalde aspecten proberen te beheersen, komen we meestal tot de ontdekking dat andere (vaak onverwachte) mechanismen onze inspanningen compenseren. “Actie is minus reactie“; Newton, bezien in een andere dimensie? Of alleen het bekende Yin-Yang-principe dat zorgt voor evenwicht in de entiteit? Hetzelfde geldt voor technische beperkingen: zodra we denken dat een techniek fysieke limieten heeft, vindt men iets anders zonder deze beperking. De beweging gaat maar door. Dit is de tijd van grote aantallen, statistieken, en enorme organismen die zich niet gemakkelijk laten beheersen. Daar maken we allemaal deel van uit, we spelen onze rollen en het lijkt erop dat we niet direct invloed hebben op wat er werkelijk gebeurt.

We leven nu in een tijdperk waarin exponentiële groei duidelijk zichtbaar wordt. Misschien is exponentiële groei een manier om gecontroleerde chaos te bereiken. We voelen ook dat groei niet voor altijd kan doorgaan, en daarom voorspelde de Club van Rome een inzinking van de beschaving. Ik weet niet of dat zal gebeuren. Wat ik wel weet, is dat er iets zal gebeuren om de druk op het systeem los te laten. Dat kan ingrijpende veranderingen omvatten, zoals de ontdekking van ruimtevaart. Misschien vinden we compleet nieuwe stadsstijlen voor de miljarden mensen en hun behoeften aan eten, onderdak en werk. Om de spelregels te veranderen, moeten eerst onze waarden veranderen, daar ben ik zeker van!

4.2 Overleven

Met alles wat we vandaag weten, heeft de evolutie met ups en downs vooruitgang geboekt. Groei en vervolgens een instorting, wanneer geen verdere ontwikkeling mogelijk is of de omgevingsomstandigheden veranderd waren en het leven de nieuwe situatie niet aankon. Het lijkt erop dat het vermogen om te overleven de meest prominente aanjager is voor evolutionaire ontwikkeling. Ook de opkomst van homo sapiens laat zien dat hij in vergelijking met zijn voorouders beter in staat was om gedrag en gebruiken aan te passen aan gevaarlijke situaties. Het menselijk lichaam lijkt zwak in vergelijking met dat van veel andere dieren, maar op de een of andere manier is het een goed compromis tussen verschillende vaardigheden. Met die vaardigheden kunnen we zelfstandig overleven, maar we kunnen ook groepen vormen om grote bedreigingen het hoofd te bieden. We verbeteren onszelf continu door van onze ervaringen te leren. Ons aanpassingsvermogen leidt tot specialistische diversiteit en reageert sneller en met meer impact in vergelijking met andere wezens op aarde. Daarom groeide de menselijke bevolking exponentieel en tegelijkertijd namen andere soorten exponentieel af. Het resultaat is dat homo sapiens nu de wereld domineert, en veel van de andere evolutie takken verdwenen zijn. Ik ben er niet zo zeker van of menselijke overheersing een zegen is voor onze planeet, en de feiten zullen voor zichzelf moeten spreken.

De mensheid zelf maakt ook een evolutie door. Van verspreide groepen, via primitieve stammen tot dorpen en steden, tot hoofdsteden van grotere domeinen, leerden we onszelf te organiseren. Ondertussen veranderde de manier waarop we voorzien in onze primaire levensbehoeften: voedsel, onderdak en veiligheid. We zijn overgestapt van voedselverzameling en jacht naar landbouw en veeteelt en vervolgens naar bio-industriële voedselproductie. Huisvesting van mensen werd een bedrijf waar het aantal woonplaatsen niet langer is gebaseerd op de behoefte, maar op financiële winst. Van een riskant leven met veel gezondheidsbedreigingen zijn we uitgegroeid tot een veilige wereld met ziekenhuizen en medische zorg om ons in voorheen onmogelijke gevallen in leven te houden. Het enige gevaar dat we te duchten hebben, is onze medemens. We hebben de rare gewoonte om te proberen andere mensen te doden en hun bezit te stelen. Hoe beter we die ongewenste houding beheersen (niemand die goed geïntegreerd is in zijn omgeving, wil echt moorden en nemen wat niet van jou is), hoe sneller de exponentiële groeicurve omhoog gaat. Er is nog een gemeenschappelijk aspect in de menselijke ontwikkeling: hoe het brein zich ontwikkelt. Onze denkvermogen stelt ons in staat om mogelijkheden te overwegen die niet zo vanzelfsprekend zijn op basis van onze feitelijke situatie. We kunnen afstand en tijd plannen en we zijn geduldig genoeg om te werken aan wat we willen bereiken. Tegenslagen houden ons niet tegen, maar we zien die als leermogelijkheden. Om tot nog krachtigere ideeën en concepten te komen, delen we ons denken binnen groepen. Via de wetenschap laten we verzamelde kennis achter voor toekomstige generaties, zodat deze niet opnieuw het wiel hoeven uit te vinden. Het is verbazingwekkend om te zien hoe gemakkelijk onze hersenen zoveel postume kennis en inzicht kunnen verwerken, en dan nog steeds in staat zijn om meer informatie toe te voegen nadat onze studie is afgelopen.

Dit collectieve denken groeit maar door en tegenwoordig zien we een verschuiving van zuivere kennisontwikkeling naar transparantie van informatie-uitwisseling. Het gaat niet alleen om kennis, maar ook om hoe we die gebruiken. Het publiek stelt regelmatig mensen aan de kaak die met kortzichtige visies anderen misbruiken. Wat we doen met onze levens en de aarde en waarom, dat is van belang voor mensen. Via internet zij de mensen zich bewust van de risico’s waarmee we worden geconfronteerd, en hetzelfde medium verbindt miljoenen individuen met elkaar om nieuwe gedachten op te bouwen over het leven en wat er in de toekomst in het verschiet ligt. Geleidelijk aan creëren we een wereldwijd brein dat op zoek is naar goede overlevingsstrategieën voor de volgende generaties van de mensheid.

De aarde is een speciale planeet, hoewel niet de enige planeet waar intelligentie mogelijk is, omdat het leven overal keer op keer een nieuwe kans krijgt. Dit is nog verrassender als we begrijpen hoe smal de kosmische randvoorwaarden voor leven op een planeet zijn. Volgens Nick Bostrom zijn de kansen voor de mensheid om binnen die limieten te blijven kleiner dan de opties om naar een volgend niveau te groeien of te worden uitgeroeid. Is er iets dat we daaraan zouden moeten of kunnen doen?

4.3 Kunstmatige intelligentie

Lang geleden, toen we begonnen met het combineren van hersenkracht, waren de resultaten niet zo bestendig. De mensen die het team begonnen stierven, en als er geen goede opvolging is, zal het team uiteindelijk ook verdwijnen. Als reactie vormden mensen grotere gemeenschappen met successieplanning en begonnen ze kennis te archiveren. Totdat technologie ons hielp informatie op een reproduceerbare manier op te slaan, groeiden kennis en ervaring niet veel en konden mensen zich niet in grote aantallen ontwikkelen. Maar geleidelijk aan werd ook de technologie beter totdat we het digitale tijdperk betraden, en internet uiteindelijk de wereld overspant. Miljoenen knooppunten en servers zijn nu met elkaar verbonden. Softwareontwikkeling verschoof van sequentiële regel codering naar gedistribueerde bronnen die onder bepaalde omstandigheden specifieke functies van andere knooppunten aanroepen. Informatie is nu voor iedereen beschikbaar. Het “internet der dingen” ontstaat, waar elk item zijn sensoren en actuatoren heeft om informatie door te geven aan andere eenheden die het gebruiken voor functies die we nu niet eens kunnen bedenken. De ethische kwestie van privacy is niets anders dan hoe om te gaan met de verschuiving van identiteitsprioriteit van individuen naar mondiale organismen.

Als we spreken over “kunstmatige intelligentie“, gaat het meestal om een ​​elektronisch brein in apparatuur dat specifieke controletaken vervult zoals mensen dat zouden doen, met vergelijkbare beoordelingsvermogen en acties. Wetenschappers erkennen dat om een ​​menselijk brein ook maar te benaderen, technologie zich verder moet ontwikkelen totdat een relatief klein volume genoeg neurale knooppunten bevat. Met die gedachte in ons achterhoofd stellen we onszelf gerust, en zeggen dat kunstmatige intelligentie nog erg ver weg is. Het zal enige tijd duren voordat wezens, zoals in de film ” I Robot “, om ons heen zullen zijn…

Maar er gebeurt nog iets anders, gedreven door exponentiële groei van:

  • het aantal verbindingen tussen mensen, met behulp van hun gadgets en computers,
  • de hoeveelheid gecommuniceerde gegevens en offline verwerking,
  • de enorme omvang van datacenters en het aantal van deze gigantische dataverwerkingsknooppunten,
  • de verwerkingssnelheid en transmissiebandbreedte, en
  • de redundantie in het wereldwijde internet via gedistribueerde clouds en processors.

Hoewel we alle eenheden afzonderlijk programmeren en we denken dat we hun interactie met andere knooppunten in het netwerk beheersen, moeten we niet vergeten dat de dichtheid van internet explodeert. Net zoals moderne software moeilijk te verifiëren is omdat we niet alle mogelijke toestanden en reacties meer kennen, weten we niet zeker hoe dit complexe internet zich gedraagt. Ondertussen zijn we bijna compleet afhankelijk van het internet: ons hele openbare sociale leven verloopt via tools die internet gebruiken, en die trend gaat sneller als ik zie hoe jongere generaties hun leven leiden via de schermen van hun smartphones en tablets. We zijn gewend aan online winkelen en bankieren en regelen zaken zoals verzekeringen volledig via websites. Internet werd een virtuele wereld waarin we allemaal kunnen bewegen zonder de beperkingen van ons fysieke bestaan. In zekere zin heeft internet onze identiteit en waarden nieuwe dimensies gegeven.

Als je een indruk wilt krijgen van de grootte en complexiteit, bekijk dan de datacenters van Google in dit overzicht van CNet.

Als we nu bij het kantelpunt van de ontwikkeling van internet zijn, dan is de kwantumcomputer het volgende dat verdere groei van intelligentie zal stimuleren. Een kwantumcomputer maakt gebruik van lichttransmissie in plaats van elektrische stroom of ladingen, en kan dus een hogere integratie, meer processoren, hogere rekensnelheid en minder energieverbruik hebben. Maar er is nog iets belangrijkers. Onze traditionele computers gebruiken het “bit” als informatie-eenheid, het binaire getal. Waarden zijn “0” of “1” en daarom zijn computers de verst gevorderde implementatie van dualistisch denken. Door strings van meerdere bits te vormen, creëren we verscheidenheid en nuances, waarbij elke plaats in de string een gedetailleerde kwaliteit vertegenwoordigt van het ding dat we met die string beschrijven. Op die manier kunnen we nummers, tekens, maar ook gedragingen, consumptiepatronen, enzovoort coderen. De enige beperking in nauwkeurigheid is het aantal posities in de reeks. Sinds de eerste introductie van computers heb ik dit aantal zien groeien van 4 naar 8, 16, 32, 64, 128 bits en verder. Vandaag weten we allemaal dat een 64-bits pc beter presteert dan een 32-bits computer. Beveiligingssleutel-codering moet groeien van 128 naar meer dan 256 bits om te voorkomen dat hackers het kraken (wat betekent dat het hen te lang duurt). Maar een groot aantal bits heeft ook een nadeel: de communicatie architectuur in een pc moet die hoeveelheid tegelijkertijd transporteren, en elektronische kaarten bereiken op de een of andere manier de functionele betrouwbaarheidslimiet, zelfs met een hogere integratie in silicium.

Zoals eerder gezegd: digitale technologie met bits is een uitstekende vorm van duaal denken. Voor een computer is elk afzonderlijk te verwerken element een eenvoudige “ja / nee” beslissing. Het is onmogelijk om iets onduidelijk te laten; de beste optie die we hebben is om te beginnen met het coderen van nuances voor elke beslissing. Maar uiteindelijk beslist de computer altijd tussen twee opties. Nu hebben we dus de kwantumcomputer,  rekenend met qubits. In eenvoudige bewoordingen betekent dit dat we gemengde beslissingen toestaan: de keuze is nu tussen “ja”, “nee”, maar ook “beide” of “geen”. Dus ons besluit kent plotseling 4 toestanden in plaats van 2. Op die manier overtreft de kwantumcomputer ons binaire denken en zal een hoger niveau van intelligentie kunnen ontwikkelen dan we ons voor kunnen stellen. Weet je nog hoe we het kwadrant hebben gebruikt om duale beslissingen te verbeteren? Het kon leiden tot nieuwe combinaties, inzichten geven over interessante dimensies die we niet verwachten enzovoort. En in zijn eenvoudige vorm verminderde het de communicatie. Soortgelijke voordelen hebben qubits ook.

De kwantumcomputer is nog in ontwikkeling; vooralsnog zijn alleen de belangrijkste technieken beschikbaar. Lees voor een recente update “Are Practical Quantum Computers coming in 2018? . In deze tijd van exponentiële groei zal deze technologie sneller tot stand komen dan eerdere baanbrekende ontdekkingen. Het is een kwestie van tijd voordat de grote verwerkingscentra ook servers met kwantumcomputers hebben. Tegelijkertijd komen innovaties zoals blockchain-technologieën in een stroomversnelling. Deze helpen om gedistribueerde opslag van dynamische informatie te beveiligen en zo de afhankelijkheid van lokale opslagcentra te verminderen. Je kunt je voorstellen dat de algehele internetintelligentie tot onvoorspelbare hoogten zal stijgen, en dat is het moment waarop we onze kunstmatige superintelligentie hebben gecreëerd. Volgend op de lijn van evolutie, zal deze volgende stap ons helpen te overleven. Alhoewel… alleen als we het ook goed aanpakken! Er is een grote discussie over hoe de opkomst van een hogere intelligentie altijd het uitsterven van wezens met lagere intelligentie veroorzaakt. Maar ik heb goede hoop, want door het internet der dingen wordt ook menselijk gedrag aan het systeem gekoppeld. Misschien is een toekomstige stap in de evolutie ook om ons brein te verbinden met dit netwerk: wanneer we geïntegreerd zijn in dat systeem, zullen we veilig zijn. Maar dat is allemaal futuristisch dromen. We kunnen de realiteit van vandaag beter onder ogen zien!

Vergelijkbare berichten...