Everyone a place

Tolerantie

“Weet je, ” zegt de buurman ter afscheid, “ik zag mensen in die groep die ik overdag heel anders meemaak. Dan zijn ze vriendelijk en open, en helemaal niet zo agressief als vanavond. Zo’n optocht is niet het probleem. Het gevaar zit ‘m in die ene ambitieuze politicus die deze massa gebruikt voor zijn eigen gewin. Die loze kreten gebruikt om er beter van te worden, door sympathie te wekken en beloftes te doen die niet realistisch zijn. ”

People walking

Onder mensen

Je weet nog wat we altijd tegen elkaar zeiden: hoe mensen ergens over denken, wat ze daarover tegen anderen zeggen, en wat ze uiteindelijk doen, zijn vaak drie heel verschillende dingen. Je mag ze hypocriet noemen, of leugenaars, maar uiteindelijk gaat het alleen om wat ze doen, hoe ze dingen omzetten en hoe ze ons behandelen. Al het andere telt niet echt mee, ook al voel je je aangesproken, of oneerlijk behandeld.

Monastry

Het verhaal van de Abdij

John en Edith kijken verbaasd naar de ruïnes die het uitgestrekte terrein bedekken. Ze kenden natuurlijk wel huizen van steen, maar die waren meestal èèn verdieping hoog. Bij uitzondering was er een toren van 3 verdiepingen, met daarop dan nog een houten opbouw. De gebouwen waar ze nu naar kijken moeten vroeger gigantisch geweest zijn! Overal steile muren, hoge ramen, grote deuren, dikke steunberen om de wanden te steunen… Zoiets imposants hebben ze nog nooit gezien!

The good life

De kluizenaar

Edith staat met een hand in haar zijde geamuseerd naar de fluitspeler te kijken. Hij heeft iets rustigs, maar oogt toch ook levenslustig. Zijn ogen glinsteren geïnteresseerd, en Edith kan geen emotie of waardeoordeel eruit aflezen. Het gaat hem blijkbaar goed. De lappen stof en leder die om hem heen hangen slagen er nauwelijks in zijn omvangrijke gestalte te verbergen, iets waar hij zich blijkbaar absoluut geen zorgen over maakt. Toch is hier geen rijkdom te bespeuren. Het lijkt eerder alsof alle wereldse waarden hier niet bestaan.

Vuur!

Gevaar!

Dan merkt Edith in de verte wat beweging op, en slaakt bijna een kreet van schrik. Verderop eindigt het bos in een lichte plek, en achter de silhouetten van donkere stammen ziet ze gestalten lopen, rennen, en voelt ze meer dan dat ze het hoort dat daarginds gevochten wordt. Iemand vlucht de weg op, in hun richting, valt dan voorover en blijft liggen. Nu ruiken ze ook rook, en zien ze hier en daar vlammen oplaaien. Het is blijkbaar niet alleen hout wat daarginds brandt.

Home Sweet Home

Oost, west, thuis best

Nu kost elke dag energie, maar worden ze beloond met euforische gevoelens wanneer ze een lastige etappe achter de rug hebben, een probleem naar tevredenheid hebben opgelost, of gewoon door prachtige panorama’s van landschappen. Ze voelen zich welkom door dieren die hen nieuwsgierig volgen, met nauwelijks merkbare geluiden en glinsterende ogen in dichte begroeiing. Volgens Edith is het juist deze afwisseling en dynamiek die hen trekt. Dit is geen comfort zone meer. Het dagelijkse leven, ook al is er een terugkerende routine, is nu veel gevarieerder en verrassender.

Indonesian man

Joseph

Joseph’s wortels lagen in een andere tijd en een ander continent. De jonge vrouwen en kinderen noemen hem liefkozend “lolo”, en de mannen benaderen hem zonder uitzondering met eerbied en respect. Toen John hem vertelde over zijn voornemen om met Edith op reis te gaan, had Joseph eenvoudig gezegd: “Het is goed om regelmatig de balans van je leven op te maken. Elke dag is een nieuwe kans, met keuzes voor jullie toekomst. Zorg gewoon dat je later geen spijt hebt van welke keuze dan ook.”