Over licht en donker

Joseph was een begenadigd schilder geweest. In zijn eigen stijl legde hij scénes vast, verstilde momenten waarin de tijd even vertraagt en een verborgen boodschap loslaat. Meestal een gematigd positief beeld, hoogst zelden donker en koud. Toch zat het spel van licht en donker in al zijn werk, net als in zijn denken en levenswijze. Voorspoed en tegenslag wisselen elkaar af, en beide hebben hun nut, net als regen en zonneschijn. Als het meezit moet je oogsten, en als het tegenzit is het tijd om afstand te nemen en te bezinnen.

Everyone a place

Tolerantie

“Weet je, ” zegt de buurman ter afscheid, “ik zag mensen in die groep die ik overdag heel anders meemaak. Dan zijn ze vriendelijk en open, en helemaal niet zo agressief als vanavond. Zo’n optocht is niet het probleem. Het gevaar zit ‘m in die ene ambitieuze politicus die deze massa gebruikt voor zijn eigen gewin. Die loze kreten gebruikt om er beter van te worden, door sympathie te wekken en beloftes te doen die niet realistisch zijn. ”

People walking

Onder mensen

Je weet nog wat we altijd tegen elkaar zeiden: hoe mensen ergens over denken, wat ze daarover tegen anderen zeggen, en wat ze uiteindelijk doen, zijn vaak drie heel verschillende dingen. Je mag ze hypocriet noemen, of leugenaars, maar uiteindelijk gaat het alleen om wat ze doen, hoe ze dingen omzetten en hoe ze ons behandelen. Al het andere telt niet echt mee, ook al voel je je aangesproken, of oneerlijk behandeld.

Monastry

Het verhaal van de Abdij

John en Edith kijken verbaasd naar de ruïnes die het uitgestrekte terrein bedekken. Ze kenden natuurlijk wel huizen van steen, maar die waren meestal èèn verdieping hoog. Bij uitzondering was er een toren van 3 verdiepingen, met daarop dan nog een houten opbouw. De gebouwen waar ze nu naar kijken moeten vroeger gigantisch geweest zijn! Overal steile muren, hoge ramen, grote deuren, dikke steunberen om de wanden te steunen… Zoiets imposants hebben ze nog nooit gezien!

ego shell
Onderweg

Het ego-dilemma

Het woord “Ego” heeft de laatste decennia een wat negatieve bijsmaak. “Een groot ego hebben” of “je ego laten strelen” duidt op een overdrijving van het belang wat iemand aan zichzelf hecht. Als iemand egocentrisch is, heet het dat hij alleen zijn eigen belangen nastreeft, en zichzelf schaamteloos in het middelpunt van zijn wereld plaatst. Is zo iemand bovendien ook nog egoïstisch, dan laat hij anderen lijden door selectief geen rekening met hen te houden, hun gevoelens of belangen.

Toch geven we iemand die teveel aan anderen denkt en zichzelf wegcijfert de goede raad om een “gezonde dosis egoïsme” te kweken. Iemand die helemaal verloren raakt in de complexiteit van de gemeenschap moet “zichzelf meer centraal stellen” bij zijn besluiten en overwegingen. Met dit soort adviezen kan iemand minder kwetsbaar en bewuster door het leven gaan.

The good life

De kluizenaar

Edith staat met een hand in haar zijde geamuseerd naar de fluitspeler te kijken. Hij heeft iets rustigs, maar oogt toch ook levenslustig. Zijn ogen glinsteren geïnteresseerd, en Edith kan geen emotie of waardeoordeel eruit aflezen. Het gaat hem blijkbaar goed. De lappen stof en leder die om hem heen hangen slagen er nauwelijks in zijn omvangrijke gestalte te verbergen, iets waar hij zich blijkbaar absoluut geen zorgen over maakt. Toch is hier geen rijkdom te bespeuren. Het lijkt eerder alsof alle wereldse waarden hier niet bestaan.

Trash bin

Keuzevrijheid

Het is ons hoogste ideaal: maximale keuzevrijheid hebben en zelf weten wat goed voor je is.
Alsof je een menukaart voor jouw leven hebt met alle mogelijkheden die er zijn. Wat overblijft na jouw keuze verdwijnt in een anoniem afvalbakje.
Dat past in een tijd waarin individualisme ongebreideld groeit ten koste van verantwoordelijkheidsgevoel voor het wel en wee van anderen. Opofferen doe je alleen maar voor eigen gewin, of omdat je naasten daar op termijn profijt van kunnen trekken. Je moet er zogezegd meer uithalen dan je erin steekt.

Maar ik stel mezelf vaak de vraag: zijn we echt zo vrij?