Indonesian man
Vertellingen

Joseph

John’s gedachten dwalen af naar de mensen die hij nu achterlaat, de familie die hij veel minder vaak zal meemaken door zijn vertrek uit het thuisland.
Waar het vertrouwd en bekend is, daar is het makkelijk samenleven. Zelfs als je met iemand niet echt door èèn deur kunt, dan heb je elkaar goed genoeg leren kennen om een beetje respect voor elkaar te tonen. John is van nature wat op zichzelf, en had zich niet zo ingelaten met het sociale leven thuis. Zijn wereld was altijd al groter geweest dan die van de meesten in zijn omgeving. Als gevolg daarvan was zijn perspectief en denken anders, toleranter, en in zekere zin ook onverschilliger. Hij nam ingrijpende besluiten, en oefende invloed uit die het leven van andere mensen beroerde. Daarom heeft hij geen problemen alles achter zich te laten, op zoek naar nieuwe uitdagingen.

Edith was anders, meer als een nieuwsgierige vlinder die niet precies weet hoe de weg naar “hier en nu” eruit zag, en evenmin een idee heeft waar ze morgen zal zijn. Met een spontane onbevangenheid had ze zich aan John’s zijde gevoegd, en was daar niet meer vandaan gegaan. Hij houdt van Edith’s bruisende energie, die hem impulsen geeft om met succes uit de comfort zone te treden. Ook voor haar is weggaan geen verdrietig achterlaten van vertrouwde personen, maar de opening naar een nieuwe en spannende fase in hun leven.

Er is maar èèn man aan wie ze met weemoed en bewondering terugdenken.

Joseph is veruit de oudste van hun vriendenkring.
Geen heel speciaal iemand die iets bijzonders had verricht, maar gewoon een vriendelijk en integer mens die altijd voor iedereen klaarstaat. De jonge vrouwen en kinderen noemen hem liefkozend “lolo“, en de mannen benaderen hem zonder uitzondering met eerbied en respect. Op hoge leeftijd maken ouderdomskwaaltjes hem minder mobiel en is hij kwetsbaarder voor kleine ongevallen. De botten en gewrichten zijn reumatisch, en de spieren willen ook niet meer zo, maar zijn geest is nog wakker en zijn levenskracht ongetemd. Hij is tegenwoordig wat rustiger dan vroeger, maar dat is in een drukke gemeenschap alleen maar fijn. John koestert de herinneringen aan de momenten van samenzijn, met gesprekken over het leven, in heden en verleden. Soms waren ze bezig met beeldende kunst en andere keren zaten ze in stilte bij elkaar met gedachten over de gebeurtenissen van de dagen voorheen. Joseph hield van rust, maar als boegbeeld van vier generaties genoot hij ook van de drukte van klein- en achterkleinkinderen om hem heen.

Van zijn eigen generatie zijn ondertussen niet veel mensen meer over. Ook zijn vrouw was jaren geleden al gestorven, en Joseph had tot het laatste moment zo goed als mogelijk voor haar gezorgd. John was getuige geweest van het bijzondere afscheidsmoment tussen hen, beiden nog helder van geest, wetend dat de verandering nu snel zou komen. Hoe ze elkaar bedankten voor de tijd tezamen, voor het goede leven dat ze elkaar geschonken hadden. De waardering die ze voor elkaar toonden toen ze aan het nageslacht dachten. En de belofte voor de toekomst, ongeacht wat die brengen zou. Dat moment had van John een ander mens gemaakt. Het werd hem toen duidelijk dat er uiteindelijk maar èèn ding telt: hoe kun je het leven afsluiten met iemand die je dierbaar is. In dat licht bezien is het hele menselijke geroezemoes maar een stofwolk van voorbijgaande aard. Alles wat we belangrijk vinden is als golfjes op een onverstoorbaar meer: onbestendig en tijdelijk. John wist sindsdien met zekerheid dat Edith zijn tweelingziel is, diegene die hem compleet maakt.

Joseph’s wortels lagen in een andere tijd en een ander continent. De Grote Oorlog bracht hem hierheen, waar hij in het geheim hongerende mensen aan voedsel hielp dat de boeren achter hielden voor de strijdende legers. Na deze oorlog was er aan alles een tekort, en regelde hij in een buitengewest de verdeling van goederen onder de mensen. Daar moest hij zich teweerstellen tegen de charmante omkoperij van de lokale handelaars die maximaal voordeel wilden halen uit de heersende schaarste. Gewapend met een gezond verstand, een flinke dosis mensenkennis en een feilloos gevoel voor rechtschapen gedrag dwong Joseph in alle gelederen respect af door de manier waarop hij alle belangen wist te verenigen. Joseph vertelde daar zelden en heel terughoudend over, en alleen als het hem gevraagd werd. Hij leidde sindsdien een normaal, doorsnee leven. Toch werd iedereen die op zijn pad kwam geraakt door zijn innemendheid en rust. Toen John hem vertelde over zijn voornemen om met Edith op reis te gaan, had Joseph eenvoudig gezegd: “Het is goed om regelmatig de balans van je leven op te maken. Elke dag is een nieuwe kans, met keuzes voor jullie toekomst. Zorg gewoon dat je later geen spijt hebt van welke keuze dan ook.

Nu John terugdenkt aan zijn vriend Joseph, beseft hij hoe belangrijk oudere mensen eigenlijk zijn. Je wilt oud worden omdat je leven dan steeds meer diepgang krijgt. Je inzicht in dingen, je begrip en acceptatie groeien. Doordat je op latere leeftijd afstand neemt van het dagelijkse actieve leven krijg je een ander en rijker perspectief. Bepaalde banden worden sterker, andere worden juist losser. Tegelijkertijd krijgt “loslaten” en heel andere betekenis, voor jou en voor je omgeving. Gedwongen door de lichamelijke en geestelijke beperkingen die met de jaren onvermijdelijk komen, word je selectiever. Dat is dan ook waarom je eigenlijk niet oud wilt zijn: je kunt niet meer ècht deelnemen aan het “normale” leven om je heen. Tijden veranderen, alles gaat sneller (naast het feit dat je zelf langzamer wordt), denkbeelden en moraal verschuiven. Het enige wat je nog te geven hebt is je aanwezigheid en dankbaarheid. En de voorbeeldfunctie voor de jongere generatie.

Edith merkt wel aan John dat zijn gedachten niet meer helemaal bij de reis zijn. Er is natuurlijk ook genoeg tijd om terug te denken, en je herinneringen te sorteren en te filteren. Ook bij haar gaat Joseph door de gedachten. Hij was degene die haar het eerst volledig accepteerde, ondanks haar soms grillig spontane gedrag. Hij was degene die oprecht geinteresseerd was, en haar de humor van veel dingen liet inzien door zijn stille glimlach bij haar enthousiaste betogen. Hij was degene die bij haar een diepliggend zorgzaam gevoel opwekte, wat ze bij zichzelf niet verwacht had. Hij had bij het afscheid haar omarmd, en in haar oor alleen maar gefluisterd: “Zorg goed voor jezelf, je bent het waard! En let ook een beetje op John! ” Het gevoel alsof Joseph met hen meeloopt op deze lange tocht stelt Edith gerust omdat zijn steun hen langs alle mogelijke problemen zal helpen.

Vergelijkbare berichten...